REKLAMA




Psychofarmakologia 06 - Barbiturany oraz inne leki o podobnym działaniu

Psychofarmakologia 06 - Barbiturany oraz inne leki o podobnym działaniu

Barbiturany oraz inne leki o podobnym działaniu
ttum. S. Sidorowicz
W leczeniu psychiatrycznym barbiturany (ryc. 6-1) zostały niemal całkowicie zastąpione benzodwuazepinami. Stało się tak dlatego, że w porównaniu z benzodiazepinami i buspironem (Spamilanem) mają znacznie silniejsze właściwości uzależniające oraz niższy indeks terapeutyczny.
WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE
Barbiturany dobrze wchłaniają się z przewodu pokarmowego. Wszystkie silnie wiążą się z białkami osocza, różnią się zaś rozpuszczalnością w tłuszczach. Ulegają przemianom w wątrobie i są wydalane przez nerki. Okres półtrwania poszczególnych barbituranów wynosi od 1 do 120 h. Barbiturany wywołują indukcję enzymatyczną w wątrobie, obniżając w ten sposób stężenie zarówno ich samych, jak i innych przyjmowanych jednocześnie leków metabolizowanych w wątrobie. Działają poprzez wpływ na receptory kwasu gamma-aminomasłowego (GABA), receptory benzodiazepinowe oraz na kanały jonu chloru.
WSKAZANIA
Obecnie uznaje się 9 wskazań do zastosowania barbituranów: 1. W nagłym podnieceniu psychoruchowym podaje się amobarbital (Amytal) domięśniowo w dawce 50-250 mg. Jednakże współcześnie w takich stanach chętniej się stosuje domięśniowo benzodiazepiny, np. Chlor­diazepoksyd (Elenium) czy diazepam (Relanium). 2. W celach diagnostycznych wywiad zbiera się niekiedy po podaniu amobarbitalu. Szereg badań dowodzi, że benzodiazepiny są pod tym względem nie mniej przydatne. 3. W niektórych przypadkach katatonii barbiturany mogą przełamać zahamowanie psychoruchowe. Można to osiągnąć również za pomocą benzodiazepin. 4. Nietolerancja barbituranów lub buspironu, gdy po tych lekach występują nasilone objawy niepożądane. 5. Brak zadowalającej poprawy po benzodiazepinach lub buspironie. 6. Naleganie na przepisanie barbituranów osób w podeszłym wieku, które otrzymywały leki tej grupy w prze­szłości. 7. Krótkotrwałe uśpienie podczas leczenia elektrowstrząsami (EW), np. za po­mocą metoheksytalu (Brevimytal). 8. Test prowokacji za pomocą pentobarbitalu (Nembutal, tab. 6-1). Jest to bezpieczna i skuteczna próba oceny poziomu tolerancji o.u.n, na barbiturany, przeprowadzana po przeminięciu zatrucia tymi lekami. Test jest wskazany wówczas, gdy brakuje rzetelnych danych w wywiadzie na temat dobowej dawki barbituranów. 9. W zespole zależ­ności - - podczas detoksykacji, w okresie odstawiania leku fenobarbital (Luminal) jest bar­bituranem z wyboru.
Barbituran          Rodniki R 5a           Rodniki R 5b
Amobarbital
etylowy
izopentylowy
Aprobarbital
allilowy
izopropylowy
Butabarbital
etylowy
sec-butylowy
(cd. ryc. 6-1. na s. 66)
66 Farmakoterapia w zaburzeniach psychicznych
(cd. ryc. 6-1.)
Barbituran
Rodniki R 5a
Rodniki R 5b
Butalbital
allilowy
izobutylowy
Mefobarbital*
etylowy
fenylowy
Metarbital*
etylowy
etylowy
Metoheksytal*
allilowy
1 -metylo-2-pentynylowy
Pentobarbital
etylowy
1 -metobutylowy
Fenobarbital
etylowy
fenylowy
(luminal)
Sekobarbital
allilowy
1 -metylobutylowy
Talbutal
allilowy
sec-butylowy
Tiamylal
allilowy
1 -metylobutylowy
Tiopental
etylowy
1 -metylobutylowy
tmpA97-1.jpg
*R3 = Hj, z wyjątkiem mefobarbitalu, metarbitalu i metoheksytalu, gdzie jest on podstawiony przez CH3.
t O, z wyjątkiem tiasmylalu i tiopentalu, w których zastępuje go S. Źródło: T.W. Rall: Hypnotics and sedatives: Ethanol. W: A. Goodman Gilman, T.W. Rall, A.S. Nieś, P. Taylor (red.): Goodman and Gilmans The Pharmacological Basis of Therapeutics, wyd. 8. McGraw Hill, New York, 1990, s. 358 (cyt. za zgodą wydawcy).
Ryc. 6-1. Barbiturany stosowane współcześnie w USA
TABELA 6-1
TEST PROWOKACJI PENTOBARBITALEM
1.  Podać doustnie 200 mg pentobarbitalu
2.  Po upływie 1 h ocenić objawy zatrucia (takie jak: senność, dyzartria, oczopląs)
3.  Jeżeli nie wystąpiły objawy zatrucia podawać dodatkowo po 100 mg pentobarbitalu co 2 h (nie przekraczając dawki 500 mg w ciągu 6 h)
4.  Dawka leku niezbędna do wywołania łagodnych objawów zatrucia odpowiada dobowej dawce barbituranu przyjmowanej przez pacjenta
5.  Za każde 100 mg pentotalu należy podać 30 mg fenobarbitalu (dłuższy okres półtrwania)
6.  Dawkę obniżać mniej więcej o 10% dziennie
7.  Wysokość dawki dostosowywać w zależności od tego, czy występują objawy zatrucia lub odstawienia
WSKAZÓWKI KLINICZNE
Barbiturany są stosowane w rozmaitych dawkach (tab. 6-2). Leczenie rozpoczyna się od małych dawek, następnie stopniowo się je zwiększa aż do osiągnięcia pożądanego działania. Najchętniej są stosowane barbiturany, których okres półtrwania wynosi 15-40 h; przy dłuższym okresie półtrwania dochodzi do kumulacji leku w organizmie. Należy dokładnie poinformować pacjenta o niepożądanych działaniach leku, m.in. o niebezpieczeństwie uzależnienia. U dzieci oraz u osób w podeszłym wieku barbiturany działają silniej niż u osób młodych. Lek odstawia się stopniowo. W celu określenia dawki zapobiegającej wystąpieniu objawów abstynencyjnych wskazane jest wykonanie testu prowokacji z pentobarbitalem. Preparaty handlowe barbituranów wymieniono w tab. 6-3.
Barbiturany oraz inne leki o podobnym działaniu 67
TABELA 6-2
NIEKTÓRE BARBITURANY
Działanie
Działanie uspokajające
nasenne
Nazwa
Stopień
Okres
Zakres dawki
Wielkość
międzynaro-
kontroli
Nazwa
półtrwania
u dorosłych
dawki
Zakres
dowa
wg DEA
handlowa
(h)
(mg)
pojedynczej
dawki
Amobarbital
I II
Amytal
8-42
65-400
65-100
100-200
Butabarbital
III
Butisol
34-42
15-120
15-30
15-100
Mefobarbital
IV
Mebaral
11-67
32-400
32-100
Pentobarbital
11
Nembutal
15-48
30-120
30-40
100-200
Fenobarbital
IV
Luminal
80-120
15-600
15-60
100-300
Sekobarbital
II
Seconal
15-40
100-300
TABELA 6-3
PREPARATY ZAWIERAJĄCE BARBITURANY
Preparaty            Czopki
Nazwa             Tabletki           Kapsułki              Płyn            pozajelitowe doodbytnicze
Amobarbital Butabarbital
250-500 mg
15, 30, 60,                 
30 mg/5 ml
100 mg
Mefobarbital 32, 50, 100 mg                    
Pentobarbital                               50, 100  mg 18,2 mg/5 ml 50 mg/ml     30, 60, 120,
200 mg
Sekobarbital                                50, 200  mg 50 mg/ml             
Reladorm +                    
+ [Reladorm (Polfa Tarchomin): tabletka zawiera 100 mg cyklobarbitalu i 10 mg diazepamu przyp. tłum.].
DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE
Objawy niepożądane podczas leczenia barbituranami są podobne do występujących po zastosowaniu benzodiazepin, nie wyłączając reakcji paradoksalnej w postaci dysforii i podniecenia psychoruchowego oraz zaburzeń funkcji poznawczych. Od benzodiazepin barbiturany różnią się większym potencjałem uzależniającym, wyższym ryzykiem nadużywania i rozwoju uzależnienia fizycznego oraz niższym wskaźnikiem leczniczym. Objawy niepożądane: senność, zahamowanie o.u.n., pokrzywki, drażliwość, upośledzenie sprawności psychomotorycznej. Objawy zespołu odstawienia barbituranów są podobne do występujących w zespole odstawienia benzodiazepin, tyle że są bardziej nasilone.
W razie przedawkowania może dojść do śmierci w wyniku porażenia ośrodka oddechowego, zwłaszcza przy jednoczesnym nadużyciu alkoholu (co w praktyce często się zdarza). Barbiturany wpływają na przemiany leków przeciwzakrzepowych, leków przeciwdrgawkowych, kortykosteroidów, hormonu adrenokortykotropowego (ACTH), estrogenów i progesteronu. Barbiturany mogą obniżać skuteczność doustnych leków antykoncepcyjnych; z tego powodu jest wskazana zmiana metody zapobiegania ciąży.
Poza wyjątkami (np. terapia padaczki) barbiturany są przeciwwskazane u ciężar­nych i karmiących piersią. Dużą ostrożność należy zachować w razie zlecania barbituranów
6 Farmakoterapia...
68 Farmakoterapia w zaburzeniach psychicznych
chorym, którzy w wywiadzie ujawniają skłonność do nadużywania substancji psychoaktyw­nych, depresję, cukrzycę, chorobę nerek, znaczną niedokrwistość, zespoły bólowe, niedoczyn­ność tarczycy lub nadnerczy. Zarówno u osób dorosłych, jak i u dzieci barbiturany mogą wywoływać paradoksalne podniecenie i zaostrzyć objawy zespołu zaburzeń uwagi z nad­aktywnością.
W zatruciu obserwuje się zaburzenia świadomości lub senność, drażliwość, osłabienie lub brak odruchów, niezborność i oczopląs.
INTERAKCJE
Barbiturany wchodzą w interakcje z wieloma lekami. Przepisując je, lekarz musi sięgnąć do odpowiedniego podręcznika, by się zorientować, jaki będzie skutek jednoczesnego podania barbituranu z innymi lekami. Najgroźniejsze jest sumowanie się działania hamującego na ośrodek oddychania. Szczególnej ostrożności wymaga przepisywanie barbituranów z innymi lekami psychotropowymi oraz gdy zachodzi możliwość przyjmowania takich substancji na własną rękę (np. alkoholu). Nie mniejsza czujność jest potrzebna przy zapisywaniu barbituranów chorym pobierającym inne środki metabolizowane w wątrobie, a zwłaszcza leki nasercowe i przeciw­drgawkowe.
Barbiturany są bezwzględnie przeciwwskazane w ostrej przerywanej porfirii, ponieważ nasilają wytwarzanie porfiryn. W marskości wątroby metabolizm leku jest zaburzony, dlatego jego stężenie w surowicy krwi może być bardzo wysokie.
Barbiturany przyspieszają metabolizm wielu leków, zwłaszcza narkotycznych środków przeciwbólowych, leków antyarytmicznych, antybiotyków, leków przeciwzakrzepowych, leków przeciwdrgawkowych tymoleptyków, antagonistów receptora beta-adrenergicznego, środków antykoncepcyjnych i leków immunosupresyjnych.
INNE LEKI O DZIAŁANIU PODOBNYM DO BARBITURANÓW
Znane są 4 grupy leków o działaniu podobnym do barbituranów: karbaminiany, piperydynodio-ny, pierścieniowe związki eterowe oraz czwartorzędowe karbinole. Związki te są stosowane rzadziej niż barbiturany, ponieważ mają bardzo silne właściwości uzależniające i toksyczne. Budowę chemiczną tych leków przedstawia ryc. 6-2. Wodzian chloralu opisano w rozdz. 36.
Karbaminiany
Meprobamat, karyzoprodol (Soma) oraz etynamat (Valmid) należą do grupy karbaminianów, które działają przeciwlękowe, uspokajająco, nasennie i rozluźniająco na mięśnie. W porównaniu z benzodiazepinami mają niższy wskaźnik leczniczy oraz większy potencjał uzależniający, dlatego stosuje się je tylko wówczas, gdy nie można podać benzodiazepin. Prowadzą do uzależnienia łatwiej i szybciej nawet niż barbiturany.
Dawka meprobamatu wynosi 400 mg 3-4 x dz. Częstym objawem niepożądanym jest polekowa senność. Pacjent powinien być poinformowany o tym, że działanie różnych leków uspokajających sumuje się. Nagłe odstawienie leku może powodować lęk, niepokój, osłabienie, majaczenie i napady drgawkowe. Wśród objawów niepożądanych zwraca się uwagę na polekowe rumienię i wysypki, odczyny rzekomoanafilaktyczne i objawy alergiczne, obrzęki naczyniowo--nerwowe, zapalenia skóry, nieprawidłowy obraz krwi, dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, pozagałkowe porażenie mięśni. Zgon może nastąpić po zażyciu zaledwie 12 g (30 tabletek) samego meprobamatu. Lek ten jest dostępny w postaci tabletek po 200, 400 i 600 mg oraz kapsułek o przedłużonym działaniu po 200 i 400 mg. Karyzoprodol jest konfekcjonowany w tabletkach po 350 mg; zwykle podaje się go 4 x dz. po 1 tabletce. Etynamat przestał być produkowany w USA.
Barbiturany oraz inne leki o podobnym działaniu 69
Piperydynodiony
Do grupy pochodnych piperynodionu zaliczają się glutetymid (Glimid) oraz metyprylon (Noludar). Działają nasennie, uspokajająco i przeciwlękowo. Jednakże uzależnienie wywołują jeszcze szybciej niż barbiturany i karbaminiany, a także mniejsza jest ich dawka śmiertelna. Glutetymid wchłania się z przewodu pokarmowego wolno i nierównomiernie. Po przedawkowaniu Glimidu częściej niż po przedawkowaniu barbituranów występują napady drgawkowe, wstrząs oraz objawy antycholinergiczne. Wskazania do zastosowania leku tej grupy są niezwykle rzadkie. Glutetymid (Glimid) jest dostępny w postaci tabletek po 250 mg. Metyprylon przestał być produkowany w USA.
Pierścieniowe związki eterowe
Paraldehyd wprowadzony do lecznictwa jako środek nasenny w 1882 r. jest lekiem przestarzałym. Jest skuteczny w dawce 5 ml domięśniowo lub 5 10 ml doustnie. Ulega niemal całkowitemu rozkładowi w organizmie, część jednak wydala się w postaci nie zmienionej przez płuca, wywołując bardzo przykry niesmak w ustach i nieprzyjemny zapach oddechu. Z tych powodów paraldehyd jest rzadko stosowany.
tmpA97-2.jpg
70 Farmakoterapia w zaburzeniach psychicznych
Czwartorzędowe karbinole
Etchlorwinol (Placidyl) lek o działaniu nasennym i uspokajającym należy do grupy czwartorzędowych karbinoli. Jest stosowany w krótkoterminowym leczeniu bezsenności. Ulega bardzo szybkiej dystrybucji, dlatego działa krótko. Łatwo wchłania się z przewodu pokarmowego, szybko działa. Większość leku ulega przemianie w wątrobie. Działa nasennie, uspokajająco i przeciwdrgawkowe zmniejsza napięcie mięśni. Jako lek nasenny podaje się go w dawce 500 mg na noc. Konfekcjonowany jest w kapsułkach po 200, 500 i 750 mg. Szybko prowadzi do uzależnienia psychicznego i fizycznego (ze wzrostem tolerancji). Bardzo niebezpieczne jest przedawkowanie. Dawka śmiertelna wynosi od 10 do 25 g, ale opisywano zgony po zażyciu 3 g leku. Z niezrozumiałych powodów jest dosyć chętnie przepisywany przez lekarzy, chociaż inne leki o podobnym działaniu są dużo bezpieczniejsze. Wywołuje tolerancję krzyżową z innymi lekami uspokajającymi i nasennymi. W leczeniu uzależnienia można więc w okresie odtruwa­nia stosować barbiturany oraz wykorzystać test prowokacji pentotalem.
Więcej na ten temat zob. w: T.W. Uhde, M.E. Tancer: Barbiturates, CTP/YI, rozdz. 32.6, s. 1926-1933.

Kategorie

Zajawki z NeuroGroove
  • Benzydamina
  • Etanol (alkohol)
  • Kodeina
  • Pierwszy raz

trip wynikł z nagłej potrzeby "zaćpania" czegokolwiek przez naszą dwójkę. zniecierpliwienie, delikatnie podniecenie. Najważniejsza część tripa odbywała się na totalnym "zadupiu" - droga na szczyt wzgórza na południu Polski.

Wakacje 2014, lipiec.

 

Dwójka nas była, obaj płci męskiej. Tego dnia właśnie przyjechaliśmy do Milówki - mała wieś w powiecie Żywieckim, bardzo przyjemna, jeżeli chodzi o krótki wypoczynek. Nasza kwatera, co istotne dla dalszej części opowieści, znajdowała się 650 metrów nad poziomem morza, a droga od "rynku" (czyli najbliższe oznaki cywilizacji) to około 2 kilometry. Owa droga prowadziła przez pola (piękne widoki, swoją drogą), dwa, czy trzy razy trzeba było przejść przez zagęszczenie drzew przypominające mały las.

  • MDMA (Ecstasy)
  • Pozytywne przeżycie

Zielona łąka w sercu Borów Tucholskich; wspólny wyjazd w zgranej paczce 12 osób. Wszyscy już wcześniej brali MDMA i wprost nie mogą się doczekać, kiedy znowu ogarnie ich pluszowa miłość.

Charzykowy, spokojna wieś turystyczno-letniskowa położona w sercu Borów Tucholskich. Jednak w ten jeden weekend spokój Charzyków zakłóciła pewna ćpuńska ferajna, mająca tylko jeden cel: szerzyć wszędzie wokół degenerację, psychodelę i pieprzoną hipisowską wolną miłość! Na ten krótki czas Charzykowy przekształciły się w wieś empatogenno-psychodeliczną…

 

Dzień 1. Tu jest tak fajnie, a tam w pokrzywach tak śmiesznie, czyli MDMA.

   

  • Marihuana

Substancja - LSD + Extasy +marihuana.

Set& Setting - 8 rano, po imprezie, na żaglówce na Mazurach


Siedzę sobie na dziobie żaglówki i delektuję się porankiem. W ręce trzymam filigranowy papierek, na którym widnieje wizerunek Czarnego Kota z ?Alicji w Krainie Czarów?. Niczym dzielna Ala połykam ciasteczko i czekam, aż świat zacznie się zmieniać.


  • Grzyby halucynogenne
  • Pozytywne przeżycie

nastrój przed spożyciem raczej kiepski, obawiałam się bad tripu

Minął miesiąc
Wróciłam na kilka pięknych godzin do świata rodem z Alicji w Krainie Czarów.
Tradycyjnie o 13 spożyłam “grzyby szczęścia”, tym razem w nieco innej formie, mianowicie były one rozkruszone i pływały w soku cytrynowym, w ilości takiej samej jak ostatnim razem. Skład prawie identyczny, prawie bo dołączył R.
Po dłuższym czasie Wincenty zapytał;
- Czujesz już coś?
- Nic.
Znów byłam podekscytowna jak małe dziecko przed rozpakowaniem prezentu, ciekawa efektów eksperymentu z użyciem cytryn.

randomness