Obowiązkowa pozycja na liście każdego toksykomana.

POSŁOWIE

Minął niemal rok od chwili, kiedy to wspólnie z autorem oraz kilkoma ludźmi ze stowarzyszenia TYGART postanowiliśmy wydać ponownie "Mistyków i narkomanów". Po raz pierwszy książka ta ukazała się nakładem wydawnictwa ETHOS w 1992 roku. Od tego czasu nie było wznowień chociaż cały, niemały nakład rozszedł się bardzo szybko. Ludzie z Ruchu Hipi od lat sześćdziesiątych byli stałym elementem naszego PRL-owskiego "krajobrazu". Kolorowa gromada ludzi ciągle rozpędzana pałkami przez milicję i SB. Szkalowana przez ludową prasę i telewizję. Ruch - bo tak nazywali swoją "organizację" sami hipisi, prasa nazywała wichrzycielami, długowłosymi brudasami, którzy przejmują wzorce od zgniłej amerykańskiej młodzieży zepsutej dobrobytem. Grupą kolorowych pajaców obwieszonych koralikami, nieuczących się, niepracujących, włóczęgów bez domu i przyszłości. Pamiętam hipisów z tamtych lat, głównie połowy lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych jako ludzi inteligentnych, utalentowanych, i bardzo twórczych. Wśród nich było wielu studentów, a zdarzali się i ludzie z tytułem magistra. Byli to głównie ludzie sztuki: muzycy, malarze. Niejeden z tych ludzi jest dzisiaj znanym artystą. Dziś pewnie niewielu z nich chciałby ujawnić swojej przynależności sprzed lat do tej grupy. Jestem jednak przekonany, że w głębi ducha z rozrzewnieniem wspominają czasy zlotów, wspólnych eskapad w Bieszczady - kultowego miejsca polskich hipisów. To oni organizowali różnego rodzaju akcje przeciwko wojnie, totalitaryzmowi jak choćby Tadeusz Wojciech Drwal ze swoim heppeningiem "Nie strzelaj do mnie nawet dla zabawy" przeciwko zabawkom militarnym. Mieli własną gazetę pt. "Kudły". "Wydawnictwo pacyfistyczne" założone przez Lecha Hermesa dzięki któremu ukazał się pierwszy tomik poezji Tarzana i innych hipisów, którzy w tamtych czasach mogli tylko pomarzyć o wydawaniu swoich rzeczy. Działali w podziemiu przeciwko komunistom. Wielu z tych ludzi było szykanowanych przez ówczesne władze. W stanie wojennym internowanych. Wielu z nich było zmuszonych opuścić w tym czasie Kraj. Wielu z nich zostało zaszczutych przez system komunistyczny. Byli relegowani z uczelni za poglądy, pochodzenie. Jak w każdej grupie społecznej, byli wśród nich ludzie, dzięki którym Ruch ma złą opinię w społeczeństwie. Ale hipisi jednak wciąż istnieją. Znam wielu z nich. Tych "starych ludzi" jak o nich mówią małolaci z teraźniejszego Ruchu. Większość z nich nie zmieniło wyglądu - długie włosy, ubiór - świadczą o starych przyzwyczajeniach chociaż posiadają dobre samochody, własne domy i firmy nie zmienili swojego stosunku do świata i ludzi. Co roku jeżdżą na zloty do Częstochowy (od 30 lat zawsze 15 sierpnia). Nadal są twórczy. Działają aktywnie w organizacjach zajmujących się ochroną środowiska. Głoszą pokój na świecie. A ci młodzi? Swoje zloty organizują dzięki ks. Andrzejowi Szpakowi, kapelanowi Ruchu od ćwierć wieku. Sam hipis, szykanowany wielokrotnie przez władze PRL za swoją działalność duszpasterską wśród hipisów nadal co roku prowadzi setki kilometrów kolorową młodzież do Częstochowy.

Wydawca