Umysłowa pufa

Moje przeżycia są zapewne dość niedokładne, ponieważ miały miejsca z jakieś 2 - 2,5 roku temu.
W każdym razie pierwsze palenie jak to zwykle bywa rozpoczęło się krótką słowną inicjacją (gdzie w roli narkotycznych mentorów wcieli się dwaj przyjaciele) i paroma głębokimi wdechami, czystego, wakacyjnego śląskiego powietrza (tak to trzeba było robić, wmawiałem sam sobie żeby to niby poczuć jak jeden z wielu - już doświadczonych). Na miejsce mojego wejścia w umysłową dorosłości obraliśmy kamienną piaskownice (przyp. charakterystyczne jaruzelskie pustaki wyglądają jak odłamki blokowych płyt które wtórnie zostały wykorzystane). Po krótkiej naradzie i przekonaniu samego siebie, że w gruncie rzeczy robię coś co ma mnie zadowolić, zamaszystym buchem rozpocząłem cały swój twórczy proces. Najpierw jeden dymek potem drugi i nic, myślę sobie kurwa, badziew ten narkotyk niemiłosierny, wszyscy opisują to jak stan podświadomej ekstazy, a ja nic siedzę i boje się, że z bloku, którego 15 metrowe sąsiedztwo bardzo mi ciążyło, wyskoczy jakiś posrany koleś oczywiście znajomy starucha i powie "Ty znarkotyzowany młodzieńcze, biorąc to świństwo do ust skazujesz się na odmóżdżenie i izolacje społeczną", później poprawiając zamaszystego ruchem wąsa znikł.
Samo takie zastanawianie się wydało mi się nadwyraz szczegółowe, ale nic, trzeba brnąć na przód, wstaje więc, patrzę na kumpli i nagle Jeb...... ścięło mnie jak uderzenie prętem przez głowę. Nagle ni stąd, ni zowąd znalazłem się w świecie który można wyobrazić sobie tylko we śnie, w ogóle cała pierwsza przygoda mieni mi się jako mglista jawa, której zakończenia nie chce się pamiętać. Niemniej szczypiące drgawki lęku które teraz zdawały się jednoczyć w jednokomórkowe ciało, prawie mnie rozsadzały a zdziwaczałe miny moich kumpli (jeden brwi podniesione do góry niczym rozmarzony poeta, drugi twarz lękliwego zbója) doprowadzały mnie do niby to świadomej paranoi, która od czasu do czasu w dziwaczny sposób, kazała sama się uśmiechać. Jednak myśl o uśmiechaniu też doprowadzał mnie prawie, że do obłędu, ten nakazywał zaprzestania śmiechu na sekundę, po czy cykl zaczynał się od nowa.

I to prawie byłby koniec opowieści bo prawdę mówiąc czekałem na zejście z drogi grzechu, ale w momencie największego w moim życiu rozjebu umysłowego napadła mnie przeraźliwie realistyczna myśl, która niczym tętniące serce uderzała w resztki trzeźwej świadomości. Ten pulsujący marsz obwieszczał tylko jedną dobitną pieśń, mianowicie - czas do domu młodzieńcze, twój podwórkowy czas pełen rozpusty dawno się skończył. Z wielkim więc grymasem na twarzy musiałem wmówić sobie, że dom to dla mnie teraz najlepsze miejsce. Samo otwieranie drzwi zdawało się kłopotliwym, ale to co czekało na mnie w środku przerosło wszystkie moje lękliwe oczekiwania. Stan mojej równowagi dobrze oddają lewitacje dwóch znanych naukowców - Sigmy i Pi. Ta wędrówka od butów po pas (przy okazji której kręgosłup zdawał się wyginać niczym kończyny Plastic Men'a) była dla mnie mordęgą, a ogólna nadwrażliwość komórek nerwowych koszmarem, który miał się rychło skończyć. Jednak czas, który wcale wydawał się nie współgrać z moimi wysiłkami, przyniósł jeszcze parę niespodzianek. Uczucie max kapy szybko ogarnęło mnie po męczarniach przedpokojowych, a "czekająca" na mnie w ustronnym pokoiku starsza, zniewieściała siostra, dopełniła jej ekstremum zupełnie. Tu czekał mnie jeszcze łoże pełne nie odkrytych wcześniej elementów, małe przeczołganie się po podłodze na oczach siostry po piżamkę i do łóżeczka. Całe wydarzenie maniło mi się jak emocjonalny gwałt bez złoczyńcy, ale szybko chciałem zapomnieć i rozmarzyć się w błogim śnie. Niestety nie wszystko ułożyło się po mojej myśli, bowiem w łóżku czekał mnie jeszcze żołądkowy bonus, z którym mimo sąsiedztwa łazienko - ubikacji z mamowym pokojem, trzeba było się uporać. Jak to mówią nieszczęścia lubią chodzić parami, ja przekonałem się o tym najdobitniej spostrzegając że moja muszla wybawienia zasiadana jest przez brata. Wiedziałem że nie będzie czasu na choćby mały fresh. Ale szybko się z tym pogodziłem i po krótkim oczekiwaniu zostawiłem po sobie rozluźnioną materie w bielutkim sedesie. Rozmowa z bratem w niezrozumiałym dla nikogo języku i próba wytłumaczenia mu nadumyłowego stanu mojego ducha to już drobny epizodzik z całej kończącej się przygody. Z końcowego etapu kiedy to umysł pracuje na sennym etacie pamiętam już tylko gorliwe upominanie się u siostry która oglądała męczący telewizor, żeby zrobiła coś ......., bliżej niezidentyfikowanego. Rano nikt nie poinformował mnie o jakiś anormalnych nocnych zachowaniach, także mam nadziej że takowe nie miały miejsca .
FIN