Z "Małego Leksykonu Narkotyków" autorstwa Wisławy Szymborskiej i Joanny D'Arc

Dziś litera "J"

Jesień wchodzi powoli, niekiedy cały miesiąc, od sierpnia, trzyma trzy miesiące, z kolejnymi plateau przypadającymi na wrzesień, październik i listopad. Podzielone są zdania co do zejścia – niektórym odpowiada siwy zimowy krajobraz przyozdobiony szadzią, inni narzekają na udręki zimowej zwałki, zapchanych dróg i cieknących nosów. Nawet, jeśli myślicie, że zejście po jesieni jest zbyt uciążliwe, z całego serca namawiam was do spróbowania jej choć raz.

Jesieni nie znajdziecie zapakowanej w folię aluminiową, w postaci białego proszku, czy wonnego suszu. Nie dilują nią na kartonikach. Jesień musicie zaparzyć z czerwonej jarzębiny, jak ayahuascę, albo chwycić jej kroplę na uciętym promieniu żółtego słońca, niczym opium. Jeśli już poczujecie jej powiew na dłoni, zaciągnijcie się szybko oparami, jakbyście wdychali DMT. Dojdzie was zapach ściętych traw, kasztanowych skórek, liści, które odeszły na wieczny spoczynek, i wilgotnej ziemi, upstrzonej śladami ślimaków.

Po tym pierwszym hauście jesień błyskawicznie, niczym poppers, spadnie na was lawiną ciepłych kolorów, z którymi równać nie może się nic, co widzieliście po LSD. Zielone dotąd listowie przybierze kolory żółci, czerwieni, brązu i pomarańczy. Ostre, białe słońce, skurczy się i pożółknie. Drzewa zaczną szeptać najcudniejsze kołysanki i bajki, a wszelkie inne niepożądane dźwięki przytłumią się i wycofają. Ogarnie was poczucie spokoju i lekkości, niczym po marihuanie. Będziecie czuć się lekko i świeżo, będziecie chcieli tańczyć, leżeć w trawie, turlać się w liściach. Może nawet poczujecie się niesamowicie pobudzeni i szczęśliwi, w większym stopniu niż po MDMA. Na drugim i trzecim plateau nierzadko czuje się na ciele chłodne powiewy, tak charakterystyczne dla DOB.

W kwestii set and setting. Polecam parki, ogrody, puszcze, leśne polany. Muzykę niech tworzy śpiew ptaków, szum wiatru w gałęziach i szelest liści. Jeśli poważnie planujecie zarzucić sobie jesień, pamiętajcie o doświadczonej przewodniczce lub przewodniku, który będzie potrafił poprowadzić was przez rozbuchane kolory i gąszcz dźwięków, których wcześniej nie słyszeliście. A kiedy zmęczy was nazbyt intensywny trip, złożyć będziecie mogli głowę na jej lub jego kolanach i patrząc w niebo odlecieć ponownie, podziwiając nieutkaną jedwabną przędzę chmur.

Nie bójcie się wpuszczać jak najwięcej jesieni w swoje żyły, jak dotąd nie stwierdzono przedawkowania. Pamiętajcie jednak, że osoby o tendencjach do nostalgii, smutku i depresji mogą przypłacić wrzucenie jesieni bad tripem, nazywanym spleenem.