najprostsze podstawione na pierscieniu pochodne metkatynonu, czyli wszystkie X-XMC (mmc'ki,cmc'ki,fmc'ki etc.) analogicznie do amfetamin są substratami dla białek transporterów monoamin i dla VMAT2 co czyni je klasycznymi releaserami, jednak w przeciwieństwie do amfetamin sa słabymi agonistami TAAR1.
Nad konsekwencjami tego w kontekscie ich działania psychoaktywnego chciał bym się skupic w tym wątku. Wnioskując na dostepnych w sieci informacjach można wyrożnic trzy głowne skutki aktywacji TAAR1 ( na potrzeby tej dyskusji przyjmijmy że wewnątrz neuronu dopaminergicznego, choc ekstrapoluje to wszystko rowniez na sero i noradrenaline):

• Internalizacja DAT - w konsekwencji zmniejszenie wychwytu zwrotnego
• Jego fosforylacja - kluczowa dla odwrócenia kierunku wychwytu zrotnego
• obniżenie pobudliwości neuronu/spadek częstotliwości wyładowań

Uwolniona z pecherzyków dopamina jest wydajnie wypompowywana z cytozolu do szczeliny synaptycznej dzieki odwroceniu kierynku wychwytu zwrotnego zarówno poprzez zfosforylowane DAT i dzieki gradientowi osmotycznemu. Tak to mniej wiecej wyglada w przypadku amfetamin.

W przypadku krychola, ktory wydaje sie uwalniac dopamine z pecherzyków nawet mocniej niż amfetaminy, odwrócenie kierunku wychwytu zwrotnego jest mniej efektywne, z powodu braku agonizmu TAAR1 i w konsekwencji fosforylacji DAT. Dopamina wiec zalega w cytozolu gdzie jest utleniana przez MAO, jej zapasy szybciej sie wyczerpuja.

Taka teza wyjasniająca dlaczego na amfetaminie można spokojnie kilka dób na stabilnym poziomie poleciec, a w przypadku katynonow po max kilku godzinach nastepuje zmeczenie materiału

Warto jeszcze wyjaśnić, na czym polega odwrócenie transportu wynikające ze zmiany gradientu osmotycznego.

W normalnych warunkach na zewnątrz neuronu znajduje się znacznie wyższe stężenie jonów sodu (Na+) niż wewnątrz komórki. Ten gradient elektrochemiczny napędza działanie transporterów odpowiedzialnych za wychwyt zwrotny neuroprzekaźników, takich jak dopamina.
Podczas standardowego wychwytu zwrotnego transporter przenosi cząsteczkę neuroprzekaźnika do wnętrza neuronu razem z jonami Na+, które „chcą” przemieścić się do środka zgodnie ze swoim gradientem stężeń.

Substancje takie jak amfetamina czy 3-CMC są substratami dla tych transporterów, więc również są przez nie transportowane do wnętrza neuronu razem z jonami sodu. Gdy do synapsy trafia bardzo dużo takiej substancji, do komórki napływa także duża ilość Na+, przez co wzrasta jego stężenie wewnątrz neuronu.

W efekcie gradient sodowy ulega osłabieniu lub częściowemu odwróceniu. W pewnym momencie transporter może zacząć działać w przeciwnym kierunku i zamiast wychwytywać neuroprzekaźnik z przestrzeni synaptycznej, zaczyna wypompowywać go na zewnątrz. To właśnie nazywa się odwróceniem transportu lub odwróceniem wychwytu zwrotnego.
Ponadto w przypadku amfetamin duża częsci białek transportera uległa fosforylacji własnie poprzez aktywacje TAAR1, te zmodyfikowane transportery sa duzo efektywniejsze w wypompowywaniu dopaminy z neuronu do synapsy wiec nie marnuje sie ona w takim stopniu jak w przypadku katynonów gdzie proces fosforylacji zachodzi w mniejszym stopniu

scalono ~ kwik