IUPAC - (1-(5-fluoropentylo)-1H-indol-3-ylo)(4-etylo-1-naftalenylo)-metanon
CAS - 1364933-60-7
EAM-2201 (4'-ethyl-AM-2201, 5"-fluoro-JWH-210) is a drug that presumably acts as a potent agonist for the cannabinoid receptors. It had never previously been reported in the scientific or patent literature, and was first identified by laboratories in Japan in July 2012 as an ingredient in synthetic cannabis smoking blends.[1] Like the closely related MAM-2201 which had been first reported around a year earlier, EAM-2201 thus appears to be another novel compound invented by "research chemical" suppliers specifically for grey-market recreational use. Structurally, EAM-2201 is a hybrid of two known cannabinoid compounds JWH-210 and AM-2201, both of which had previously been used as active ingredients in synthetic cannabis blends before being banned in many countries.
Ktoś próbował może już? jakieś obiekcje i opinie?
Psychoaktywny kameleon. Dlaczego marihuana to nie psychodelik?
Gdy dilera zastępuje kasjer. Dlaczego po legalizacji nastolatkom trudniej o marihuanę
Dlaczego legalizacja marihuany jest lepsza od depenalizacji czy dekryminalizacji?
Ibogaina a uzależnienie od ketaminy: co pokazał jeden opis przypadku
Recenzowany opis przypadku opublikowany w „Frontiers in Psychiatry” opisuje 30-letniego mężczyznę, u którego po podaniu ibogainy ustąpił jednoczesny głód ketaminy, kokainy i alkoholu, a abstynencja utrzymała się przez 17 miesięcy. To relacja o jednym pacjencie (n=1), a nie badanie kliniczne — i właśnie od tego ograniczenia trzeba zacząć, żeby dobrze zrozumieć, co ta praca wnosi, a czego nie rozstrzyga.
Marihuana w Szwecji — jedno z najostrzejszych praw w Europie
Szwecja karze nie tylko posiadanie marihuany, ale samo bycie pod jej wpływem — to rzadkość na tle reszty Europy. Od ponad trzydziestu lat policja może zlecić test na miejscu przy samym podejrzeniu, a dostęp do konopi medycznych pozostaje w praktyce symboliczny.
Rozebrali LSD na części. Zostało działanie bez wizji
Zespół z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Davis podszedł do LSD tak, jak inżynier podchodzi do urządzenia, którego nie rozumie: rozłożył je na części i sprawdził, bez których nadal działa. Praca ukazała się we wrześniu 2026 roku w „Proceedings of the National Academy of Sciences”, a jej autorem korespondencyjnym jest David E. Olson, dyrektor Institute for Psychedelics and Neurotherapeutics.