TALK - Rozmowy [H]

[KapitanAizen]

Właśnie, to milczenie razem to dobre kryterium. Jeśli nie jest komfortowe, to... to raczej nie ta osoba, chyba.

Znakomite spostrzeżenie, z którym zgadzam się w 100%. Jeśli w towarzystwie kogoś nie czujesz presji żeby utrzymywać sztuczną rozmowę jeśli masz ochotę po prostu milczeć to znaczy, że relacja pomiędzy Wami jest dobra.

[Anajla]

Jakie to było piękne. Nie musieć mówić. Po prostu razem milczeć i rozumieć siebie w tym milczeniu....

Ja to niestety straciłam. Boże będzie mnie to chyba bolało do końca życia...

Teraz jestem w związku z kimś z kim nie udało mi się stworzyć takiej relacji. Nie ma w ogóle romantyzmu. Nie ma nic.
Ale za to jest dziecko. Matko jedyna jak bardzo zjebałam...

[niewiemczyistnieje]

nie zjebałaś,bo masz dziecko i dla kogo poprawiać relacje

[UltraViolence]

Matko jedyna jak bardzo zjebałam...

Zjebali ci, którzy przegrali w karty cały swój majątek, a mimo to zostało im od zajebania długów, a nie Ty, bo straciłaś jakiegoś gościa.

Nie wiem ile masz lat, ale ludzie potrafią sobie znaleźć nowego partnera / partnerkę, który jest ich totalnym ideałem nawet w wieku 60 lat i dalej, także wiesz. Może być też tak, że masz w głowie wyidealizowany obraz kogoś kogo straciłaś, co się bardzo często zdarza. Wszyscy ludzie pragną tego, czego akurat nie mogą mieć. Tak to już działa.

Z jakiegoś powodu jednak z Twoim obecnym facetem jesteś, więc może po prostu mu zakomunikuj, że chcesz żeby był bardziej romantyczny, cokolwiek co poprawi Twoją sytuację. Mężczyźni nie czytają w myślach i nie potrafią wyłapywać wskazówek, nawet tych oczywistych. Jeśli macie dziecko tym bardziej komunikacja powinna być w waszej relacji już ustabilizowana.

[Jamedris]

Jak wyżej. Bezpośrednia rozmowa - tutaj nauka mówienia w cywilizowany sposób "ja chcę"/nie chcę", "mam inne plany", "patrzę na to inaczej", "nie podoba mi się, że" to budulec dobrej relacji. Banalne? Okej, to przyjrzyjmy się bliżej pewnej kwestii.

Nie przegrałaś, bo macie równe szanse na poprawę jej fundamentów i przyszłości dziecka. Domysły są anty-spoiną. Stąd już krok do fałszywych oskarżeń.

Co mam na myśli? Szeroki temat, ale przykład rzucę banalny. Ubranie. Sukienka. Nie podoba mu się sukienka, a wybierasz jedną z dwóch? No to niech powie nawet, że mu się nie podoba, obrazisz się lekko albo i nie, ale, na milość boską, będzie to zakomunikowane i nie będzie domysłów na temat jego złego nastroju. A może myśli o... <tu dowolne coś, co się zdarzyło> i nakręcanie na kolejną myśl. W czasie, gdy Ty zastanawiasz się o której koleżance marzy erotycznie, on może zastanawiać się nad datą premiery Cyberpunka. Poważnie. To działa w dwie strony. Lepiej oczywiście powiedzieć, że chciałby, byś przymierzyła jeszcze raz sukienkę poprzednią, bo wyglądasz w niej tak, że mógłby oglądać Cię bez końca. Mamy tu i komunikat "ja chcę", i pochwałę dla Twojego widoku, ale tak zakomunikowane, by nie sprawiać przykrości, wręcz przeciwne. Proste "weź inną bo w tej boczki wychodzą" też jest komunikatem i osiąga ten sam cel, ale ze skrajnie różnymi efektami towarzyszącymi. :) Gdzieś pośrodku jest "a może ta pierwsza?" - proste i raczej tego spodziewałabym się od kogoś, kto nie trenował komunikacji i nie jest ona jego silną stroną, ale tu od razu zaczynamy się zastanawiać, dlaczego nie podoba mu się druga i czy może jest to NASZA [tu: kobiety] wina. Przykład dla facetów: ten sam, ale niech będzie, na przykład, krawat. Domysły tu mogą szaleć: "a może ona nie poświęca mi uwagi i mówi zdawkowo tak, tak, bo o kimś fantazjuje?", a Ty po prostu zastanawiasz się, która torebka lepiej do niej pasuje, jak i do bielizny czy butów. Facet przez powiedzenie mu "uważam, że w tym drugim krawacie wyglądasz niesamowicie męsko" ma podbite ego i zauważ, że jest tu dodane "niesamowicie". Gdyby nie było tego słowa, to przekaz "uważam, że w tym drugim krawacie wyglądasz męsko" jest fałszywym komplementem [!], ponieważ implikuje "uważam, że w tym PIERWSZYM krawacie wyglądasz niemęsko". I tak dalej, i tak dalej. Takie, zdawałoby się, drobinki zamieniają się w końcu w kulę śniegową w postaci awantury z napięcia. Gdy dojdzie już do kłótni, to rozwiązujcie je może seksem; "angry sex" to świetne doświadczenie niebędące remedium na wszystko, ale spadek napięcia po stosunku pozwala spojrzeć na awanturę i jej przyczyny ZUPEŁNIE inaczej.

Napisałam o tej sukience i krawacie, ale mogła być to rozmowa o potrzebach łóżkowych, np. seksie analnym albo elementach ostrzejszego zbliżenia.

Długi temat, można o tym dłuuuugo, ale najważniejsze - rozmawiać.

Jeśli mielibyście dużo obowiązków na głowę, dziecko właśnie, jakieś kwestie z nim związane, podział obowiązków (ważna rzecz i do przedyskutowania, domyślnie nic nie jest ustalone ale o tym może w innym poście w razie czego), to nie zapominajcie o czasie dla siebie. Nawet jak obowiązki na głowę Wam się walą, to MUSI być taki czas, który spędzacie w wybrany przez siebie sposób. Seks czy nie, kawiarnia czy przytulanie przy Netflixie, a może wspólny wypad autem za miasto nad wodę/do parku. Najlepiej BEZ dziecka. Warto zapłacić jakiejś studentce albo znajomej żeby się nim zajęła, te pieniądze są warte uratowanego związku. Wy odetchniecie, mężczyzna będzie miał okazję wyjść z inicjatywą (z którą, naturalnie, kobieta też POWINNA wychodzić) i zostać docenionym, kobieta poczuć się znowu jak na pierwszych randkach, a obydwoje odetchniecie niesamowicie od dziecka. Brzmi to brzydko, ale tak jest w życiu. Warto te pieniądze poświęcić na Wasze emocje i odskok od rutyny.

Każda połówka musi mieć też "swój" czas, który spędza niekoniecznie, ale być może z partnerem, robiąc po prostu, co lubi i chce.
Obserwuję wśród znajomych okropne zjawisko ograniczania swojego życia tylko do jednej osoby, porzucania hobby, 'pre-partnerowskich' grup znajomych i zainteresowań.
Obserwuję też okropny syndrom pieluszkowego zapalenia mózgu, czyli ciągle tylko dziecko, dziecko, dziecko. O tym wyżej.

No i te wskazówki... Od Ciebie zależy, jak będziesz je dawała. Niektórym naprawdę można świecić gołym tyłkiem przed oczami i kupować wino na wieczór z filmem, a oni nie załapią. Napis na cyckach "kochaj się ze mną" też by zignorowali, bo w TV fajny film leci, dopóki na nie nie wskażesz. Są takie przypadki.

Nie wczytywałam się jakoś w powiadomienia, może coś pomieszałam delikatnie. Dopiero wstałam.

[Termos789]

Przykro sie to czyta, jeśli z wieloma rzeczami można się utożsamić
Tak jak wcześniej zostało powiedziane, można mieć wokół siebie tłumy ludzi i nadal czuć się wyalienowanym, niezrozumianym. I to nawet nie w ten sposób że sytuacja jest ludzie vs ja. To jestem ja vs ludzie dookoła mnie. Prawdziwych przyjaciół za których mogę poręczyć i z którymi mogę porozmawiać tak jak bym chciał, bez udawania czegokolwiek mogę policzyć na palcach. W tym samym czasie wokół siebie mam dziesiątki innych osób dla których jestem tym śmiesznym Termosem co zawsze opowie jakiś żart, jakąś pojebaną historyjkę a czasem wysłucha gorzkich żali (po chuj ludzie z którymi w zasadzie jestem tylko na cześć w ogóle mi opowiadają takie rzeczy? Nie żeby mi przeszkadzało ale nie pojmuje). Znają mnie wszyscy ale tak naprawdę nie zna mnie nikt.
Co do związków, mam czasem poczucie że jeżeli naprawdę na kimś by mi zależało, paradoksalnie dla dobra tej osoby wolałbym zostawić ją w spokoju. Bo prędzej czy później wyrządzę jej krzywdę, zawiodę, zrobię coś czego potem będziemy oboje żałować. Ja swojej głupoty, ona straconego ze mną czasu. Znam siebie na tyle dobrze. Nie to że jestem toksyczny, bo nie jestem. Po prostu jeżeli miałbym obnażyć się ze wszystkich masek i być w 100% szczery (jeżeli w ogóle bym potrafił) to wiem że pojawiłby się tylko zawód i zdziwienie.
No a być samotnym ekstrawertem to w ogóle przejebane

//jeszcze jakiś mój stary post odnośnie tego samego tematu

Nie mam jakiejś tam społecznej fobii, nie boje się kontaktu z ludźmi, nie siedzę całe życie w piwnicy. Po prostu lubię być sam. Skupić się na samym sobie i mieć na wszystko inne wyjebane. Raczej wynika to z mojego typu osobowości ENTP (z tego co się orientuje sporo nas na h). Tak jak @NegatywneWibracje napisał, łatwo mi nawiązywać kontakty, ludzie mnie lubią i zauważają bo opowiadam im śmieszne kawały, wyglądam inaczej niż większość itd. ale nic się głębszego za tym nie kryje. Osób które mogę nazwać przyjaciółmi jest naprawdę niewiele. To że zdarza mi się często spędzać z kimś czas, pogadać o pierdoletach, posłuchać ich żali (o sobie i swoich problemach raczej z ludźmi nie rozmawiam) to wcale nie znaczy że mam tą osobę za przyjaciela. Ludzie chyba myślą że ja zawsze jestem taki hehe, trochę śmieszek, trochę błazen, trochę filozof, no zajebisty typ do tańca i do różańca a pod tą maską jestem tylko zgorzkniałym, toksycznym mentalnym dziadem którego jak wkurwisz, bezwzględnie wbije ci szpilę tam gdzie najbardziej boli i odejdzie z uśmiechem na ustach.
Więc mimo bycia otoczonym przez serdecznych mi ludzi i tak czuję się samotny i czasem nawet mi z tym dobrze. Tymbardziej tą alienację pogłębia moje siedzenie w tym subkulturowyn dołku. Czuję się niedostymulowany. Mało z kim mogę pogadać tak, żebym to ja też był z tej rozmowy usatysfakcjonowany a nie tylko druga strona.

tldr: ludzie to żałosne stworzenia

[RafalKoral]

Nawet w Pulp Fiction jest ów kultowy tekst wypowiadany przez Ume Thurman w knajpie z Travoltą: "Po tym właśnie można poznać kogoś wyjątkowego, że można po prostu razem posiedzieć i pomilczeć". Jakoś tak to tam szło.
Co do reszty to świetny wątek, bardzo sporo prawdziwych spostrzeżeń trafiających w samo sedno. Bardzo inteligentne i ciekawe wpisy, fajnie się czyta tym bardziej, że odnajduje w tym człowiek siebie. Pozdrowienia dla wszystkich i głowa do góry! Każdy ma prawo być sobą i być przy tym szczęśliwy! Jeżeli nie jest szczęśliwy powinien coś zmienić, tylko tyle lub aż tyle.

[sclero2014]

Spoiler:

Ja siedzę na chacie jak cesarz, król.
Tindery, tik toki, instagramy - jestem na to za stary. Pamiętam jeszcze Naszą-Klasę czy Grono.
Libido mam obniżone przez długoletnie ćpanie i branie leków. Wypranie emocjonalne.
Samotny się nie czuje, bo nie mam teraz myśli w tym stylu.
Zawsze byłem lekko socjopatyczny. Nie przywiązywałem się do ludzi ( czy to przyjaciół, dziewczyn z którymi się spotykałem)
Pytałem się nie raz, czemu jestem taki pojebany ale nie wiem.
Dla każdego jest miejsce w tym świecie.
Nie jestem odosobniony w swoim przypadku na szczęście. To pocieszające .

Smutno się to czyta.
Weź skończ za parę miesięcy leczenie stopniowo, pełen nofap i libido wróci, między czasie abstynencja i mam nadzieję że narkotyki nie wrócą a czas detoxu będzie liczony właśnie w miesiącach.
Robisz masę mięśniową nie żeby wyglądać ale żeby mieć wyzsza samoocenę, nowe ciuchy, instalujesz tindera, zmieniasz miasto, zamykasz stary rozdział. Ja też tak kiedyś zrobię ale jeszcze muszę popracować.
Nie pamiętam ile dokładnie masz lat ale z tego co pamiętam to coś blisko 30. Więc to ostatni dzwonek żeby nie skończyć w 40 jak przegryw nieodwracalny. Trzymaj się ziomek grow up

Heh ja miałem dość ciekawy okres miedzy 22 a 29/30 lat
Tyle co sie odjebało to dajta spokój.
był nawet okres, że spotykałem sie z 3 dziewczynami na raz.
Nie były to spotkania jak w filmach gdzie uciekałem od jednej do drugiej. Bardziej je traktowałem jak kumpele.
W sumie potem z dwiema z tej trójki byłem - krócej / dłużej ale byliśmy razem.

Po tym okresie 22-30 i tym okresie cpania 29-34 lata dzis potrzebuje spokoju. Dopiero drugi rok mi leci jak sie wszystko uspokoiło.
Nieuchronnie jednak zbliża sie czas albo pogodzenia się z życiem samemu albo poszukania kogoś ;)

Mam bardzo podobnie do Ciebie a raczej okres 18-23 to było ojej wręcz lowelas poziom 9000 ... no ale skończyło się " Rumakowanie " zachorowałem przez złą diagnozę błąd lekarski i tak zyje już 6lat ... uzależniony od leków przeciwbólowych itp które niestety muszę brać ze względu na przerzuty i tym podobne .. niby z zewnątrz nie widać odrazu " choroby " mam na myśli face ale ciało ? Ehh rany na ciele które się nie goją itp ciężko poznać kogoś w dzisiejszym kulcie pięknego ciała i tym podobnych.. ciekawy dział można wyrzucić z siebie co boli . Jeszcze jedno jak zachorowałem to nie było tak ze stopniowo tylko odrazu z grubej rury .. i ze znajomymi też szybko straciłem ziomków od " kebaba " od " piwa " czy nawet by pogadać o niczym ..

[7dni]

ehh. też mam ten problem. Nie mam z kim i do kogo wyjść, z kim popisać... Nie wiem jak to się stało, że potraciłem kontakty. Może przez to że jestem mało rozmowny ? Chciałbym żyć inaczej ale jeszcze nie wiem jak to zrobić. Wierze w grzybki, mam nadzieję że mi pomogą.
Dobrze że jeszcze jest na tym forum czat.. Dla mnie pierwsze miejsce gdzie moge z kimś popisać, ale dla innych to ten czat tylko dodatek. :\
I te chodzenie samemu do klubu i patrzenie na grupki ludzi

[Stteetart]

Nie dramatyzujcie.
https://youtu.be/pVZs60HH5hc

Spoiler:

coś z klasyki punkrocka

Generalnie mamy czasy neta. Jak się trochę ta pandemia ogarnie to mam zamiar wrócić na koncerty rockowe :)
Do tego mamy mecze, siłownie, rower, turystykę i chuj wie co jeszcze.

Pod wszystko macie obecnie fora, grupy itd. o tym, że na meczu czy koncercie można kogoś poznać live nie wspomnę.
Najważniejsze to znaleźć sobie jakieś tam hobby i wczuć się / wczytać.

Reszta już zależy od nas samych.