TALK - Rozmowy [H]

[GermanskiOprawca]

Podbijam mądry zapomniany post

[trydzyk]

Moje dzieci widywały nas nie raz upalonych i ukwaszonych (no i nie tylko nas - zabraliśmy je na Booma...) więc też zawsze po prostu mówiliśmy o "narkotykach", w duchu harm reduction. Wyjaśnialiśmy na czym polega mechanizm uzależnienia psychicznego i jak i fizycznego, straszyliśmy przed braniem nieznanych substancji historiami o rękach i nogach uciętych po bromoważce, albo zgonu po zażyciu chujwiczego. A kiedy o czymś zapominamy, zawsze mówimy, że to są właśnie skutki zażywania marihuany.

Chyba to działa, bo żaadne z naszych dzieci nie bierze, tylko jedno raz spróbowało extasy i marihuany, o czym nam powiedziało.

[troopaoftomorrow]

Najlepiej wkręcić pociechę od najmłodszych lat w sport, a jak złapie wkrętkę i zdecyduje się na poważnie kontynuować taką pasję w przyszłości, to jest bardzo duża szansa, że nie pomyśli o zjebaniu swojego zdrowia, czy wyników sportowych dla dragów.

[Sophieee]

Pozwolę sobię na wypowiedź trochę z autopsji, trochę z tego czego się uczę na studiach. Najważniejsze to pokazywać dziecku świat realny, takim jakim jest, rozmawiać z nim jak z dorosłym (no też bez przesady, ale nie traktować 13 latka jak 5) i nie mieć tematów tabu. Najlepsza relacja z rodzicem to relacja polegająca na zrozumieniu, wsparciu, szczerych rozmowach. Hobby od najmłodszych lat też jest dobrą opcją, bo jest konstruktywną formą rozładowywania nieprzyjemnych emocji, a często od nich ucieka się właśnie w dragi. Nie musi być to sport, dziecko powinno znaleźć sobie zajawkę swoją, a nie rodzica, jeśli lubi rysować niech rysuje, jeśli lubi biegać niech będzie lekkoatletą. Takie prelekcje i pogadanki w szkołach, o ile są jeszcze organizowane zwykle mało dawały. Uzależnienia są głownie dziedziczne (bo aż ok 67% alkoholizm np), później wpływają na to czynniki środowiskowe, więc warto się interesować z kim pociecha spędza czas.

[OjciecPio2]

Mam wrażenie, że największy błąd robią rodzice, którzy myślą, że temat „narkotyków” da się załatwić jednym zakazem albo straszeniem. Potem dzieciak i tak prędzej uwierzy koledze z klasy albo TikTokowi niż komuś, kto mówił mu całe życie, że po jednym joincie „skończy pod mostem”.

Imo najlepsze co można zrobić, to:

- nie robić tematów tabu,
- uczyć myślenia i odpowiedzialności zamiast ślepego „bo nie”,
- interesować się życiem dziecka bez robienia z siebie śledczego,
- dawać przykład swoim zachowaniem (także z alkoholem).

Bo trochę hipokryzją jest codzienne najebanie piwem przy dziecku i jednocześnie opowiadanie, że „narkotyki niszczą życie”. Młodzi bardzo szybko wyłapują takie rozdwojenie.

No i ważna rzecz: dzieci często nie sięgają po substancje z ciekawości samej w sobie, tylko z samotności, napięcia, problemów w domu, braku akceptacji albo chęci przynależności do grupy. Jak dzieciak ma normalną relację z rodzicami i może powiedzieć „spierdolilem, wziąłem coś”, bez strachu że zostanie od razu zniszczony psychicznie albo wyrzucony z domu, to szansa na tragedię jest dużo mniejsza.

Harm reduction > propaganda strachu. Bo jak młody odkryje, że połowa straszenia była przesadzona, to przestanie wierzyć także w te realne zagrożenia.