TALK - Rozmowy [H]

[ledzeppelin2]

ja mam na odstawke alko diazepam 2 na dzien i 5 mg na noc
a biore 2 mg na noc co 3 dni a tak to staram sie melisa czy chlorem 15 mg uspic.
Latwo sie wjebac trudniej wyjsc

:

Spoiler:

Gwiazda zespołu Fleetwood Mac opowiada o uzależnieniu od leków i psychoanalityku, który o mały włos zmarnowałby jej życie.

Największym błędem, jaki kiedykolwiek popełniłam, było to, że uległam namowom przyjaciół 
i poszłam do psychoanalityka. Była połowa lat 80., właśnie 
wyszłam z kliniki Betty Ford 
[amerykański ośrodek zwalczania uzależnień – przyp. red.]. 
Tryskałam optymizmem, miałam 
poczucie, że udało mi się wyrwać z nałogu, czułam się fantastycznie. Wszyscy powtarzali mi 
jednak: „Powinnaś iść do psychoanalityka”. W końcu poddałam się i poszłam na wizytę. Usłyszałam wtedy: „Żeby nie wróciła pani 
do kokainy, zapiszemy pani często stosowany lek o nazwie clonazepam”. Zrujnowałam sobie przez 
to kolejne osiem lat życia.
Clonazepam należy do tej samej grupy leków co valium. Ale valium otumania, a clonazepam jest zdradliwy, bo ma łagodne działanie i człowiek czuje się po nim tak, jakby niczego nie brał. Udało mi się jakoś przeżyć rok 1986 i 1987. Gdy próbowałam odstawić lek, 
zaczęły mi się trząść ręce. Czułam się tak, jakbym miała parkinsona albo jakąś inną chorobę neurologiczną. Zaczęłam mieć problemy z dotarciem na czas do domu 
Lindseya Buckinghama [gitarzysta i piosenkarz, członek grupy Fleetwood Mac – przyp. red.].
A gdy już tam trafiałam, sięgałam po wino, bo wszyscy sączyli drinki. Śpiewane przeze mnie kawałki jego kompozycji wypadały okropnie, więc Lindsey wycinał mnie 
z nich. Niewiele brakowało, a nie nagrałabym płyty „Tango in the Night”, mojego ukochanego albumu. Kolejne sześć lat było koszmarem. W 1993 roku poczułam, że dłużej już nie wytrzymam. Poprosiłam, żeby zawieźli mnie do szpitala. Spędziłam tam 47 dni, przy których pobyt w klinice Betty Ford był pestką. Posiwiały mi włosy, cera stała się ziemista. Ledwo chodziłam.
W klinice wiele się 
nauczyłam. Przez cały pobyt 
pisałam, powstały wówczas jedne 
z moich najlepszych tekstów. Przekonałam się, że mogę dobrze się bawić, śmiać i płakać w gronie wspaniałych ludzi bez narkotyków. Dziś wiem, że mogę mieć własne życie, być wesołą osobą, chodzić na przyjęcia i nie sięgać po wino. Nigdy już nie musiałam się poddawać leczeniu, bo i po co?