Idąc dalej tym tokiem myślenia: praca to dawanie ludziom tego, czego potrzebują. Z trzeźwością jest podobnie, a nawet bardzo podobnie, bo trzeźwość to ciężka praca, na którą ktoś się decyduje, bo uznał, że jej potrzebuje. Taki kurwa auto-prezent. Nie chce mi się dalej przerzucać analogiami, ale wieta ocb.
- Fakers gonna fake
Fejker pisze:jak nie? a pomyśl ze ten dach pod którym mieszkasz zawalil się akurat gdy poszedłeś do apty po tjokodingdybyś nie poszedł, rujnąłby ci na łeb
Ale (patrząc komplementarnie) tak, jak "trzeźwość NIE była bezpośrednią przyczyną śmierci", tak chęć bycia nie trzeźwym BYŁA bezpośrednią przyczyną przeżycia .... :) .
Chcąc nie chcąc, kolejny punkt dla nie podejmowania ryzyka bycia trzeźwym ;-) :-D
Wolne Konopie w Komendzie Głównej Policji. Policjanci też widzą absurdy obecnego prawa
Alkohol i konopie wpływają na kierowców w odmienny sposób
Dlaczego legalizacja marihuany jest lepsza od depenalizacji czy dekryminalizacji?
Rozebrali LSD na części. Zostało działanie bez wizji
Zespół z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Davis podszedł do LSD tak, jak inżynier podchodzi do urządzenia, którego nie rozumie: rozłożył je na części i sprawdził, bez których nadal działa. Praca ukazała się we wrześniu 2026 roku w „Proceedings of the National Academy of Sciences”, a jej autorem korespondencyjnym jest David E. Olson, dyrektor Institute for Psychedelics and Neurotherapeutics.
Indonezja: Najstarszy dowód na użycie substancji psychoaktywnej - sprzed 25 tys. lat
Mieszkańcy indonezyjskiej wyspy Sulawesi już 25 tys. lat temu wykorzystywali orzechy betelowe jako substancję psychoaktywną - wykazały nowe badania. Nawyk, który początkowo mógł być sposobem na złagodzenie bólu zębów, stał się najstarszym na świecie dowodem używania substancji psychoaktywnej.
Ibogaina a uzależnienie od ketaminy: co pokazał jeden opis przypadku
Recenzowany opis przypadku opublikowany w „Frontiers in Psychiatry” opisuje 30-letniego mężczyznę, u którego po podaniu ibogainy ustąpił jednoczesny głód ketaminy, kokainy i alkoholu, a abstynencja utrzymała się przez 17 miesięcy. To relacja o jednym pacjencie (n=1), a nie badanie kliniczne — i właśnie od tego ograniczenia trzeba zacząć, żeby dobrze zrozumieć, co ta praca wnosi, a czego nie rozstrzyga.