TALK - Rozmowy [H]

[Blue_Berry]

Można pierdolić w nieskończoność i na tym większość rozmów przeciętnych ludzi się opiera. Nie są w stanie podjąć się wymagających myślenia dyskusji, więc poprzestają na drobnych, mało istotnych detalach dnia codziennego.

02 napisałeś wcześniej

Czytając chociażby ten wątek widać, że są ludzie wycofani towarzysko. (...) Będąc osobą bardzo towarzyską i nie mając pojęcia jak wygląda życie takiego człowieka, mam wrażenie, że jest monotonne i nudne. Mało się dzieje.

Mogłabym napisał dokładnie to samo o Tobie, bo nie jestem w stanie sobie wyobrazić jak wygląda życie człowieka, otoczonego przez znajomych, który spędza czas wolny między nimi. Abstrakcja.

[qweqwe890]

Świat jest stworzony dla ekstrawertykow. Promowane są zachowania prospołeczne, wylewnosc i pokazywane jako te właściwe. Chujowe jest to, że estra czesto nie zdają sobie sprawy z istnienia intro i uważają je za dziwadla tak dziadek Zygmunt kokainista od psychoanalizy.

[GruntToZiemia]

Bo człowiek nie jest z natury introwertykiem, introwertyzm powstaje jako wynikowa wychowania i otoczenia. Każde małe dziecko do pewnego wieku bez skrępowania nawiązuje kontakty ze wszystkimi naokoło, niezależnie od tego np. że jedno dopiero gaworzy, a drugie już potrafi mówić. To zanika dopiero w wyniku doświadczeń, wychowania, etyki i innych takich rzeczy, a w pełne odklejenie i introwertyzm przekształca się głównie na skutek odbijania się swoją odmiennością od tzw. ogółu ludzi, ale to nie jest ani zdrowe, ani naturalne i niekoniecznie wynika z naszych naturalnych predyspozycji. Wielokroć doświadczenia z wczesnego dzieciństwa, nawet jeśli nie pamiętamy ich dobrze, strukturyzują nasze zachowania społeczne, chęć do poznawania ludzi czy strach przed tłumem.
Każdy DOBRY psycholog powie Ci tak - dobrze Ci się z tym żyje? jeżeli tak, to nie masz problemu, możesz sobie tak żyć, nikt Ci nie broni. Ale jeżeli odczuwasz z tego powodu dyskomfort, albo nawet ukrywasz go przed samym sobą i podświatomie wmawiasz sobie że jest OK, to znak, że trzeba nad tym popracować, bo Twoje prawdziwe predyspozycje i radość z życia polegają na czymś, co zakopałeś w sobie głęboko i do czego nie masz dostępu.

[qweqwe890]

Ok jeśli chodzi o kontakty z innymi to te czynniki maja duży wpływ, lecz tego typu wychowanie czy doświadczenia wcale nie są niewłaściwe. Introwertyk gdy już znajdzie swoje zainteresowanie to progres ukierunkowanej wiedzy leci zdrowo do przodu, a on odczówa wielką radość z zagłębiania swojego hobby. Ma wtedy sporą motywacje do katowania tej dziedziny i często dzięki temu łączy zainteresowanie z pracą. Dokonania w dziedzinie dają mu cholernego dopaminowego kopa i szacunek w społeczeństwie.
Myślę jednak, że intro ma też mocne podłoże genetyczne. Natura człowieka to po krótce dopamina vs acetylocholina. Z dziecka kretyna nie zrobisz geniusza mimo, że będziesz karmił go łamigłówkami od najmłodszych lat. Z pewnością będzie miał lepsze zdolności matematyczne, ale geny mają swój udział. Czyli bodźcem zmieniliśmy chemię mózgu, ale słabo i dziecko gorsze jest w innych dziedzinach- podobnie jak z dragami, adrenalina jest więc jest lepsze widzenie w centrum i lepsza ocena odległości , ale po obwodzie jesteśmy ślepi. Czy nie jest tak też z osobowością?
Sprawa różnorakich fobii to oddzielny temat. Strach to brak pewności siebie -> stłumisz pewność siebie innych to zniknie twój strach.
Hmm, teraz wszyscy mnie słuchają, to ja często narzucam temat i jestem szanowany/lubiany, spotykam się z innymi, wygłaszam moje myślotoki, uczestniczę w dyskusji, ale... oni mnie nudzą. Wracam z gwaru uśmiechu, szczęścia, miłości i kółeczka wspólnej adoracji do domu - bo coś jest nie tak, dzwonie po przyjaciela/dobrego kolegę i wyciągam gnoja z domu :D , a po tym dopiero czuję, że jestem społecznie spełniony.
Jeżeli jest problem typu strach przed innymi to my o tym doskonale i świadomie wiemy. Ciągle przebywamy wśród ludzi.
To, że odczówamy dyskomfort to może być iluzja, czy aby na pewno powinienem taki być bo wszędzie wykrzykują ekstrawertycy swoje zalety, mimo że wszystko z naszym samopoczuciem jest ok . To raczej szybko znika.

[pustka]

Można pierdolić w nieskończoność i na tym większość rozmów przeciętnych ludzi się opiera. Nie są w stanie podjąć się wymagających myślenia dyskusji, więc poprzestają na drobnych, mało istotnych detalach dnia codziennego.

Dokładnie, z ust mi wyjęłaś
A ja np. nie mogę tego znieść. Mam autentyczną ochotę rozjebać ich albo siebie, a jak jeszcze muszę się zmuszać do takiego pierdolenia. Każda rozmowa jest taka sama. Żadna nic w nikim nie zmienia. To po co wgl gadać?

Bo człowiek nie jest z natury introwertykiem, introwertyzm powstaje jako wynikowa wychowania i otoczenia. Każde małe dziecko do pewnego wieku bez skrępowania nawiązuje kontakty ze wszystkimi naokoło, niezależnie od tego np. że jedno dopiero gaworzy, a drugie już potrafi mówić. To zanika dopiero w wyniku doświadczeń, wychowania, etyki i innych takich rzeczy, a w pełne odklejenie i introwertyzm przekształca się głównie na skutek odbijania się swoją odmiennością od tzw. ogółu ludzi, ale to nie jest ani zdrowe, ani naturalne i niekoniecznie wynika z naszych naturalnych predyspozycji.

To, że nie jesteś z natury introwertykiem i nie potrafisz pojąć, że ktoś inny może być, to nie oznacza jeszcze, że tak nie jest.
Introwertyzm nie powstaje jako wynikowa wychowania i otoczenia. Introwertyzm może mieć wiele przyczyn, ale zdarza się również, jak np. w moim przypadku że płynie z głębi Ciebie.
Poza tym, ludzie często mylą niezdolność nawiązywania kontaktów międzyludzkich, z niechęcią, brakiem potrzeby nawiązywania takich kontaktów. Samotność boli, ale ja tam w tłumie czuję się jeszcze samotniej i bardziej nie na miejscu. Jak introwertyzm mówłby być wynikiem wychowania? Ile jest takich problemów że rodzicie idą z bachorem po pomoc, bo jest introwertykiem? Myślisz, że tak go wychowali? Nie, chcieli żeby był grzeczny, śliczny i miał wielu przyjaciół. O małych dzieciach nie można mówić, że są ekstrawertykami. Małe dzieci to małe dzieci, jak napisałeś: są takowe do pewnego wieku. Kiedy dojrzewamy, nabieramy własnego rozumu, KSZTAŁTUJEMY SIĘ. Kształtuje się nasza osobowość, a z nią introwertyzm bądź ekstrawertyzm.

[Bombaj]

Osobowość nie jest stałą. To tylko system programów, który adoptujemy, bo wydaje się nam sprzyjać przetrwaniu. Im bardziej rygorystyczny, tym bardziej stały się wydaje.

Są etapy, na których naturalnie przychodzi lub odchodzi chęć socjalizacji, ale to nie definiuje całości istoty ani nawet umysłu.

[omnomnom]

Introwertyzm nie powstaje jako wynikowa wychowania i otoczenia.

Kiedy dojrzewamy, nabieramy własnego rozumu, KSZTAŁTUJEMY SIĘ. Kształtuje się nasza osobowość, a z nią introwertyzm bądź ekstrawertyzm.

Zauważ, że to kształcenie się ma miejsce pod wpływem wychowania i otoczenia. Oczywiście nie tylko.

[GruntToZiemia]

Chciałem odpisać dokładniej, ale właściwie wszystko co chciałem przekazać napisał w skrócie omnomnom. Odniosę się tylko do jednego.

@pustka, skąd wiesz, że nie jestem introwertykiem? Otóż jestem, ale dzięki szczegółowej analizie mojej psychiki, dzieciństwa, wychowania i długim rozmowom z najbliższymi mi osobami (i po części psychodelikom, a potem terapii, ale nie uważam, żeby to były niezbędne elementy) zarówno zrozumiałem, jak i poczułem emocjonalnie, że stan introwertyzmu jakiego doświadczam na codzień i z którym czuję się najlepiej - nie pochodzi sam z siebie.

To nie jest ani pozytywne ani negatywne stwierdzenie, nie chwali ani nie oskarża. Ty zareagowałeś, jak gdyby stwierdzenie o naturze introwertyzmu stawiało Cię na gorszej pozycji niż sam siebie postrzegasz. Wykształcenie w sobie introwertyzmu i odbieranie go jako czegoś właściwego nie jest niczym złym, po prostu jest. Dopiero kiedy zaczyna nam przeszkadzać, kiedy jednak nie czujemy się z nim w pełni dobrze albo oszukujemy się, że tak jest - tylko wtedy nabiera jakiegoś negateywnego zabarwienia. W przeciwnym wypadku mamy pełne prawo do bycia szczęśliwym osobno.

[pustka]

Sorry, nie chciałam zabrzmieć tak ostro, i nie do końca dobrze zrozumiałam o co Ci chodziło.

Nic nie wynika samo z siebie, u mnie introwertyzm wynika np. z postrzegania świata i ludzi. Wobec tego ciężko byłoby mi być szczęśliwą, nawet osobno.

A szczegółowe analizy mi tam wszystko bardziej mącą niż pomagają. Poza tym co lekarz to opinia na Twój temat, naprawdę. Wierzyć na ślepo nie należy lekarzowi. Wierzyć należy sobie, bo to Ty siebie znasz najlepiej, i możesz dotrzeć do źródeł. Czy to na trzeźwo, czy z psychodelikami, czy z czym tam chcesz.

[Bombaj]

Na pewno odpowiadasz na jego post?