TALK - Rozmowy [H]

[OjciecPio2]

Mam wrażenie że w dyskusjach o kofeinie ludzie często popełniają ten sam błąd co przy psychotropach:
szukają jednej uniwersalnej odpowiedzi dla wszystkich.

A układ nerwowy to nie Windows z identyczną instalacją na każdym komputerze.

Jedna osoba po kawie:

- ma lepszy humor,
- skupienie,
- motywację,
- i śpi normalnie.

Druga:

- dostaje derealizacji,
- zimnych rąk,
- gonitwy myśli,
- i sprawdza puls co 15 minut.

Obie opisują prawdę.

kofeina sama w sobie jest ciekawa,
bo to taka „pożyczka energetyczna”.
Nie daje energii w magiczny sposób —
bardziej wyłącza sygnał zmęczenia.
A organizm później czasem przychodzi po dług z odsetkami.

Najbardziej zdradliwe jest chyba to,
że człowiek przyzwyczaja się do permanentnego pobudzenia i uznaje je za normalny stan.
Potem robi 2 dni przerwy i nagle:
„czemu ja jestem taki pusty emocjonalnie?”
a to po prostu baseline wraca.

No i jeszcze jedna rzecz:
lękowcy często nie boją się samej kofeiny,
tylko interpretacji objawów.

Serce bije szybciej →
„o kurwa coś jest nie tak” →
wyrzut adrenaliny →
jeszcze szybsze bicie serca →
spirala gotowa.

Dlatego jedna osoba po espresso mówi „ale mnie nosi fajnie”,
a druga „chyba umieram”.

[Demis]

Rzadko piję kawę, bo ani nie działa, ani nie widzę potrzeby. Kiedyś piłem 2-3 dziennie i odstawiłem. mefedron mi się bardziej podoba.