a może to po prostu kolejny atak trolla na tym forum i marna prowokacja?

Oczywiście, że depresja jest chorobą jak każda inna, ale leczenie jej powinno odbywać się na wielu płaszczyznach jednoczenie. Samo stosowanie leków nie pomoże, musi być wsparte psychoterapią. Oprócz tego dobrze jest zorganizować sobie tak dzień, żeby mieć jak najmniej czasu na nudę. Zarówno wysiłek fizyczny, jak i psychiczny jest wskazany. Grunt jak najlepiej spożytkować czas w ciągu dnia. Jednak dla wielu osób cierpiących jednocześnie np. na fobie społeczną, najczęściej połączoną z prokrastynacją jest to niezwykle trudne. Dlatego tak ważne jest połączenie terapii farmakologicznej z psychoterapią.

Ależ oczywiście psychoterapia jak najbardziej.Ja osobiscie polecam grupową.Niestety często efekt psychoterapii mija dlatego trzeba go czymś podtrzymać.Na psychoterapię grupową do końca życia chodzić nie mozna bo trzeba pracować,z reguły trwa ona 4 miesiące (od 8 do 14 codziennie) potem ewentualnie mozna prywatnie jak ktoś ma duży hajs ( Z nfz-tu tylko głupie godziny poranne wchodza w grę)

Niekoniecznie, u mnie w mieście jest terapia zarówno taka jaką opisałaś, czyli kilka godzin dziennie, od poniedziałku do piątku oraz specjalnie dopasowana do potrzeb osób pracujących. Warunkiem takiej terapii jest uczęszczanie 2-3razy w tygodniu w godzinach popołudniowych. Tylko pytanie, czy taka forma terapii, będzie miała zawsze charakter grupowy. Bo czasami może się okazać, że jesteśmy jedną osobą, która przyszła na taki popołudniowy seans z psychoterapeutą. Ale z tego co zauważyłem to wiele osób uczęszcza na takie terapie i to z różnych warstw społecznych. W przeważającej większości są to ludzie uzależnieni od alkoholu. Przez co głównie cały mechanizm leczenia uzależnienia opiera się na tym od etanolu.

Ale wracając do tego czy antydepresanty zmieniają osobowość, to owszem przy dłuższym stosowaniu mogą pojawić się długofalowe skutki zarówno pozytywne (zmniejszenie fobii społecznej) jak i negatywne (dziwne realistyczne sny, nawet długo po odstawieniu, no i samo odstawienie, czyli te prądy).

I co to tez z NFZ-u? .U mnie nie ma.

Seryjnie ludzie polecam wam tą książkę-tak chciałabym o tym podyskutować
Zaniepokoiła mnie
przez nią mam obawy czy kontunuowac terapię SSRI

zamiast szukac konspiracjii proponuje kontynuowac leczenie i ksiazki na temat psychologii ktore moga pomoc zamiast tych ktore wzbudzaja niepokoj

Tak leczenie jest refundowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Książkę jak zdobędę to chętnie przeczytam, jestem otwarty na różne teorie, ale wątpię by to zmieniło podejście do mojej terapii. Jak już wspominałem psychoterapia + leczenie farmakologiczne może przynieść naprawdę dobre wyniki.

leki tak ale czy własnie SSRI są takie super??
po tej książce stwierdzam ze moze własnie leki ktore mają wiecej niz 20 lat moga byc lepsze (np moklobemid)
a zawsze sadziłam inaczej
dla mnie ssri kiedyś to bylo samo zdrowie i skoro juz musiałam to wolałam to niz inne leki (nie daj boże benzo clony czy relanium albo xanax)
Po tej ksiązce to juz zgłupiałam

Powiem szczerze, że biorąc 20-30mg paroksetyny na dobę odczuwam działanie na granicy placebo. Też uważam, że starsze leki, będące inhibitorami MAO wykazują lepsze działanie niż leki z grupy SSRI. Ale branie takiego Moklebemidu wiąże się z przestrzeganiem odpowiedniej diety itp. Chociaż jeśli kuracja paroksetyną nie przyniesie odpowiedniego skutku to namówię psychiatrę na zmianę leków, właśnie na inhibitory MAO, takie jak np. Moklebemid.

Nawiasem mówiąc to pozytywne działanie na mój układ nerwowy wykazywało 5-HTP. Czułem się po tym naprawdę dobrze. Ale problemem jest tolerancja. Z każdym następnym użyciem, działanie słabło.

dzielnicowy a długo bierzesz seroxat??

Obecnie biorę Xetonar 20mg/tabletka. Wcześniej brałem zjadłem paczkę Paxtinu. Lekarz zalecił brać mi 10mg na dobę, ale Ja zacząłem od razu od 20mg. Obecnie biorę 30mg na dobę i chyba coś się dzieje, odczuwam lekką poprawę. Samą paroksetynę biorę od połowy kwietnia, czyli według wszelkich ulotek/artykułów napisanych o SSRI powinienem odczuwać już dość wyraźne działanie terapeutyczne leku, a nie tylko smyranie na granicy placebo.