biologicznie to kobieta
socjalnie nierzadko dziecko

no właśnie. dupa jest kwestią czysto biologiczną. niektórym biologia nie wystarcza, inni zaczytują się w reymoncie:)

Fajna dupa, mokra cipka i kształtne cycki to za mało aby wystąpiła miłość, ale wystarczająco aby wystąpił seks.
W zasadzie, z wiekiem te inne czynniki stają się decydujące. Na ten moment wybitnie podnieca mnie u kobiet inteligencja i erudycja... ale to tylko słowem dygresji.

Psychodeliczny - jak dla mnie termin oznacza pewien stan umysłu. Jakby kolejne doznanie, z tym że bardziej nieuchwytne i często nienazwane (w przeciwienstwie do radości, smutku itp.). Psychodela, to to co czujemy, gdy zdarza nam się dostrzeżenie codziennego świata, bądź jego elementu z nowej perspektywy. Wszystko, po czym masz wrażenie, że świat dookoła się znacząco zmienił, że coś nowego zrozumiałeś, poczułeś jakąś zmianę i dążysz do jej zrozumienia, albo - zobaczyłeś. Szczególnie, jeśli jest to zmiana istotna. Może być zarówno korzystna, jak i negatywna, jednak generalnie termin raczej tyczy się tych pierwszych. Doświadczenie psychodeliczne nie zawsze jest przyjemne, czasem dopiero po pewnym czasie udaje się zrozumieć jego sens i określić czy miało pozytywny czy negatywny wpływ. Poczatkowo to, co się odczuwa, to zwykle mieszanina zdziwienia, lęku, ciekawości, odrealnienia, ale niekiedy i euforii. Doznanie takie działa silnie motywująco.

Oczywiście nie musi go wywołać żaden film Lyncha, po którym się rozkminia przez dłuższy czas o co chodzi i podziwia wyobraźnię reżysera. Tak samo, niezrozumiałe nie równa się psychodeliczne. Ogólnie też ten termin ten jest nadużywany odnośnie wszystkiego, co wiąże się z narkotykami (nawet nie koniecznie psychodelikami), chorobami psychicznymi, zjawiskami paranormalnymi. Oczywiście stany te często wiążą się z doznaniami psychodelicznymi, ale tylko u przeżywających je osób. I np. film o schizofreniku nie jest już psychodeliczny, chyba że ukazuje jego odmienny sposób myślenia i pozwala spojrzeć na świat z jego perspektywy tak, aby oglądający mógł się poczuć tak jak on. Terminem tym też często (nie zawsze do końca słusznie) określa się nim też sztukę ukazującą, bądź przypominającą wizje po środkach psychodelicznych, fraktale albo coś, co stanowi awangardę.

Poza tym wydaje mi się, że wiele zależy od osoby, od jej rozwoju i wrażliwości. Dla małego dziecka prawie cały świat jest "psychodeliczny" - dlatego, że go ciągle poznaje. Z wiekiem ludziom wydaje się, że już wszystko widzieli. Gdy jednak dociera do nich, że tak nie jest - odczuwają doświadczenie psychodeliczne.
Np. dla mnie, kiedy miałem 15 lat, film Makrokosmos był psychodeliczny, wtedy nie umiałem nazwać tego stanu, teraz wiem, że czułem sie dziwnie, bo po obejrzeniu dotarło do mnie, że cywilizacja jest tylko niewielką częścią świata w którym żyjemy, że jest jeszcze świat natury, który w gruncie rzeczy jest tym prawdziwszym, pierwotnym i bliższy wszystkim istotom, w tym ludziom.

W sumie wszystko, co zdejmuje ze świata i jego elementów jakieś maski nałożone przez społeczeństwo, skłania do takich rozważań, bądź daje gotową wizję można uznać za psychodeliczne i dla każdego może być to bardzo indywidualna sprawa.

Otóż sedno. :listen: :finger:

No popatrz, ja też jestem w tym przedziale wiekowym, tyle, że nie dziewczynką, a chłopczykiem, i w moim środowisku to słowo jak najbardziej nadużywane jest.
Wiem, powinienem zmienić środowisko.

Poza tym sam często używam przymiotnika "psychodeliczny" ale, jak mniemam, nie jest to nadużycie a użycie zgodne z przeznaczeniem, po prostu często gadamy o rzeczach psychodelicznych :-P