Był taki okres w życiu, że baklofen i sulpiryd robiły za moją wersję boga. Nie w sensie haju czy tripa z halunami. Chodziło o coś znacznie groźniejszego: spokój. Taki, który uzależnia ciszą.

baklo odcinało emocje jak chirurg z zimną krwią. Wszystko działo się wokól, ale nie we mnie. Ludzie coś mówili, świat coś chciał, a ja tylko wykonywałem polecenia jak gość z instrukcją życia na kartce. Zero zaangażowania. Zero cierpienia. Zero wczuty. Tryb "robię swoje i spierdalam" osiągnięty na poziomie zen.

Sulpiryd z kolei wygładzał wszystko mentalnie. Jakby myśli przepuszczał przez tłumik z aksamitu. Wspomnienia nie bolały, przyszłość nie straszyła, a teraźniejszość była... znośna.

I te sny. Kurwa. Jakby Lynch projektował je na kwasie, opierając się o moje podświadome lęki i niespełnione potrzeby. Fabularne, emocjonalne, surrealistyczne, a przy tym cholernie spójne. Czasem budziłem się bardziej spełniony niż po urlopie.

Z perspektywy czasu? To nie był haj. To była symulacja normalności. Taki krótki teaser życia, którego nikt ci nie dał w gratisie po urodzeniu. Nie dziwię się, że to uzależnia. Bo jak raz dotkniesz świata, w którym NIC cię nie rusza, to każdy dzień bez tego wydaje się jak słuchanie muzyki przez ścianę.

Nie wracam, ale pamiętam. I czasem, jak się robi za głośno w środku, przypominam sobie, że kiedyś przez dwa tygodnie nie myślałem o żadnej substancji. Bo już miałem wszystko, czego było trzeba. Na receptę.

Widziałem ciszę od środka. Smakuje lepiej niż wszystko inne.