Specjaliści zauważyli, że oddech osoby będącej pod wpływem opioidów ma na tyle unikatową charakterystykę, aby czytelnie zniekształcić infradźwięk wysłany w klatkę piersiową z odległości mniejszej niż 3 stopy (około 91 cm).
Stany Zjednoczone mają kolejny problem. Jak wynika z przeprowadzonych przez rząd badań, średnio 115 Amerykanów umiera każdego dnia wskutek przedawkowania substancji opioidowych, takich jak heroina, kodeina czy morfina. Naukowcy z Uniwersytetu w Waszyngtonie proponują rozwiązanie: aplikację mobilną, która wykryje osoby pod wpływem narkotyków.
– To ogromny problem zdrowia publicznego, ale jednocześnie taki, w którym niezbędne do diagnostyki objawy i przyczyny umieralności ludzi są naprawdę dobrze znane – tłumaczy anestezjolog Jacob Sunshine, jeden ze współautorów projektu, na łamach specjalistycznego magazynu medycznego Science Translational Medicine.
Second Chances (pol. Drugie Szanse), jak nazwano aplikację, to rozwiązanie działające w oparciu o analizę odbijanych fal dźwiękowych, trochę na wzór sonaru. Specjaliści zauważyli, że oddech osoby będącej pod wpływem opioidów ma na tyle unikatową charakterystykę, aby czytelnie zniekształcić infradźwięk wysłany w klatkę piersiową z odległości mniejszej niż 3 stopy (około 91 cm).
Kod przygotował doktorant informatyki Rajalakshmi Nandakumar, który udowodnił zarazem, że nawet nieco starsze smartfony mają wystarczającej klasy mikrofony do wykorzystania narzędzia. Programista skorzystał z Samsunga Galaxy S4. Na tym właśnie modelu przeprowadzono także pierwsze testy praktyczne, które odbyły się w Vancouver na grupie 194 ochotników.
Skuteczność okazała się zaskakująco wysoka. W 19 na 20 przypadków Second Chances trafnie wykryło, że badana osoba niebawem zacznie cierpieć na problemy wynikające z przedawkowania. Mało tego, aplikacja równie dobrze poradziła sobie ze wskazaniem przyczyny – spożycie opioidów – u osób w dalszym stadium: 96 proc. – przy oddechu zatrzymanym na co najmniej 10 sekund, 87 proc. – przy ogólnych zaburzeniach oddychania, jak nadmierne zwolnienie oddechu.
Teraz autorzy obiecują dalszy rozwój algorytmu i usprawnienia interfejsu użytkownika, aby ostatecznie otrzymać aprobatę od Agencji Żywności i Leków (FDA – ang. Food and Drug Administration) i zaoferować program masowemu odbiorcy. Co ciekawe, zapewniają przy tym, że software jest całkowicie zgodny z regulacjami dotyczącymi tajemnicy lekarskiej.
Nandakumar mówi, że „dane w back-endzie są szyfrowane”, a ich wyłącznym adresatem mają być służby upoważnione do reagowania w sytuacjach zagrożenia życia, czyli pogotowie ratunkowe, policja itd., ewentualnie najbliżsi krewni poszkodowanego.
Niewiadomą pozostaje tylko to, jak twórcy chcą zachęcić społeczeństwo do korzystania z narzędzia. Nie jest tajemnicą, że wiele przypadków śmierci po zażyciu narkotyków to efekt celowego niepowiadomienia służb przez osoby trzecie, które albo nie wykazują chęci do pomocy, albo nie chcą być postrzegane za donosiciela, pomimo iż istnieje możliwość zgłoszenia anonimowego. Czy w takim wypadku ludzie będą chcieli chodzić z antynarkotykowym sonarem? To wątpliwe.
Nastawienie - długo oczekiwane spotkanie z hajpowymi ćpakami, humor znakomity. Początkowo ładna pogoda, piękne okolice jury krakowsko-częstochowskiej. Sympatyczna atmosfera.
Już rok temu w Dexeleet padł pomysł zorganizowania zbiorowego tripa. Niestety, jak to zwykle bywa – niesubordynacja wzięła górę i skończyło się na chęciach. W tym roku ja i CosmoDo postanowiliśmy wziąć sprawy w swoje ręce. Konkrety ustaliliśmy jak zwykle na ostatnią chwilę, jednak nie miało to większego znaczenia. Chętnych było wielu, lecz większość wykruszyła się z różnych powodów. Na placu boju pozostała nas siódemka.
jestem świadoma tego, że mój lęk jest irracjonalny. że nie wynika z niczego innego niż wszystkie inne, które towarzyszą mi na co dzień. chociaż doskonale wiem, od jak dawna myślę o kolejnym tripie, i chociaż wiem też, że jestem bezpieczna, że jestem z osobą, którą kocham, że jestem odpowiedzialna, a substancja jest sprawdzona i w małej dawce - i tak skręca mnie w żołądku. w końcu zbieram się na odwagę i pół trójkątnej, jaskraworóżowej piksy z MDA trafia do moich ust.
Lekkie poddenerwowanie przed zażyciem substancji, ale ogólnie spokojnie w swoim mieszkaniu, z miłym towarzystwem wieczorkiem, w dobrych humorach i przy muzyce.
Jest to mój pierwszy Trip-raport, chciałbym zaznaczyć, że mam nikłe doświadczenie z dysocjantami, a z DXM miałem okazje poromansować z 2-3 razy, z czego tylko raz zażyłem w miare mocną dawkę.
Zaczynając, mamy 2 dni do sylwestra, wyluzowani, siedzimy w pokoju wieczorkiem i słuchamy muzyki. Na stole czeka grzecznie MXE i zaczynamy. Jest około 19. (Przepraszam w dalszej część za brak umieszczenia czasu, ale przy tej substancji on po prostu nie istnieje.)
Długo przygotowywałem się na nowe doświadczenie z jakimś środkiem. Często popijam alkohol, czy odpalam ziółko ale świat narkotyków nigdy mnie jakos nie fascynował. Przy pierwszym paleniu niezbyty podobał mi się ten stan, bałem się bardzo kwasu. Bałem się, że to doświadczenie mnie przerośnie. Mimo wszystko po 3 tygodniach przekładania tego nie było już odwrotu. Umówiłem się ze znajomymi... Było nas 5(dwie koleżanki, dwóch kolegów oraz ja).
Był piękny dzien, było strasznie ciepło(około 27 stopni). Obudziłem się dość wcześnie, żeby się umyć, ubrać, zjeść. Już godzinę przed budzikiem nie mogłem wstać, doszło do mnie wtedy najmocniej, że to może się źle skończyć. Mimo wszystko wiedziałem, że już nie zostawię znajomych. Niepewnie wstałem i zacząłem się ogarniać. Wziąłem głośnik, bluzę, w razie czego soczewki jak bym jakąś zgubił, i power banka w razie czego. Spotkaliśmy się wszyscy i poszliśmy jeszcze do sklepu.
