Celnicy przechwycili na paryskim lotnisku Roissy 51 kg metamfetaminy, przemycanej w workach z płatkami zbożowymi. Jest to największy udaremniony przemyt tego narkotyku we Francji.
Celnicy przechwycili na paryskim lotnisku Roissy 51 kg metamfetaminy, przemycanej w workach z płatkami zbożowymi. Jest to największy udaremniony przemyt tego silnego syntetycznego narkotyku we Francji - poinformowały francuskie władze.
"Wartość metamfetaminy na czarnym rynku szacowana jest na 3,8 mln euro" - napisali w komunikacie przedstawiciele służb celnych.W nocy z wtorku na środę celnicy skontrolowali kartony zawierające worki z płatkami, które były cięższe niż zazwyczaj.
"W 40 z 70 worków znajdowało się łącznie 51,5 kg metamfetaminy. Pochodziła ona z Kamerunu i miała trafić do Malezji" - podano.Narkotyk ten jest zażywany głównie w postaci kryształków; jest bardzo popularny południowo-wschodniej Azji.
Plan był prosty, raczej nic nie odbiegało drastycznie od tego co testowałem kilka razy w przeszłości. Mianowicie 675mg DXM, rozłożone na 3 równe dawki po 225mg, a także jakaś lufka filis, bądź dwie.
Zimowy ponury dzionek czwartego kwietnia, ni to wyjść na miasto bo pizga, ni polatać w plenerze. Zostało mieszkanie. Mieszkanie, które od prawie dwóch dekad jest ze mną przez większość mojego życia, które
rano, w południe, wieczorem, w nocy, o każdej porze
Amfetamina. O czym pomyślałeś, mój niegrzeczny przyjacielu? Balety, nieprzespane noce, rozpierająca energia, niekończące się rozmowy? Kreski w kiblu na imprezach? Ciężkie zjazdy, paranoje i psychozy, nienawiść do słońca, palpitacje serca? No tak, zazwyczaj są to elementy nieodłączne wciągania. Ale ja chciałam porozmawiać o kablarstwie.
Chawir, wolny dzień, własny pokój, 85 kg mnie, 65 mg metoksy, łóżko i słuchawki.
Ostatnio nastąpił mój drugi raz z substancją daną nam dzięki wysiłkowi Hamiltona Morrisa. Tym razem poszedł mix - 65 mg metoksy ze 120 mg DXM + browarek. Więcej nie chciałem, to metoksa miała rozdawać karty przy tym psychostoliku. Poprzednim razem wciągałem 60 mg i było skromniutko, teraz załadowałem te 65 pod jęzor.
Szczera chęć przeżycia duchowego oczyszczenia, wkraczająca w nietknięty przez martwą, ludzką rękę fragment pradawnego lasu. Czyż mogło być lepiej? A miało to miejsce, pewnej zagubionej, jakby się wydawało, w granicach czasu i przestrzeni... jedynej świadomej, złotej, polskiej jesieni.
Zawsze, pierwszym problemem nazbyt przewrażliwionego autora, jest rozpoczęcie tekstu w taki sposób, by czytelnik już na samym początku nie drgnął w okrutnym spazmie przedwczesnej krytyki, wciskając gorączkowo przycisk cofania w przeglądarce jedną ręką, drugą zaś, sięgając po swe odłożone zawczasu, konopne pigułki, wytwarzane przez ostatnią hippisowską komunę, gdzieś hen daleko, za nieprzebytymi otchłaniami czasu...
