[PR] Zamknięci na rozsądek: INCB i HIV/AIDS

(1 Marzec 2007) Wczoraj Kanadyjska Sieć Prawna ds. HIV/AIDS oraz Międzynarodowy Program Rozwoju Redukcji Szkód (IHRD) wraz z byłym Wysłannikiem Narodów Zjednoczonych ds. HIV/AIDS w Afryce – Panem Stevenem Lewisem, zorganizowali konferencje prasową: “Międzynarodowy Organ Kontroli Narkotyków i HIV/AIDS”. Nowy raport ukazuje w detalach drogi którymi INCB, finansowane i obsadzane przez ludzi ONZ, blokowało efektywną prewencję HIV w stosunku do ludzi przyjmujących narkotyki dożylnie. [G2:460 class=left]

Kluczowe odkrycia i rekomendacje Rola polityki narkotykowej zmieniła się od czasów gdy został powołany Międzynarodowy Organ Kontroli Narkotyków (INCB), 13 osobowe ciało odpowiedzialne za monitorowanie zgodności z konwencjami narkotykowymi Narodów Zjednoczonych. W czasie gdy szacuje się, iż 30% infekcji poza Afryką pochodzi z powodu używania narkotyków, polityka narkotykowa jest fundamentalna dla sukcesu lub porażki międzynarodowej odpowiedzi na HIV/AIDS. Przygniatająca liczba naukowych dowodów pokazała ważność takich działań jak efektywna terapia uzależnień chemicznych oraz dostarczanie sterylnych igieł i strzykawek zapobiegających HIV. INCB, które podkreśla swoją niezależność oraz poleganie na dowodach ma historyczną szansę zatrzymać powodowaną przez iniekcje, epidemie HIV. Zamiast tego, Organ stał się przeszkodą w efektywnych programach zapobiegania i terapii HIV oraz uzależnień chemicznych. Doroczne raporty są pełne przemilczeń oraz nadinterpretacji, brak im także zarówno naukowej dokumentacji jak i uzasadnienia dla opcji prawnych. Wizyty w krajach członkowskich reprezentantów INCB nie piętnują wzorców organów ścigania powodujących przyśpieszanie transmisji HIV i reprezentowania jawnych naruszeń praw człowieka. Mimo, iż INCB jest odpowiedzialny za zapewnienie dostępności legalnych opiatów, nie działał on, by pomagać krajom dokładnie oszacować swoich potrzeb na opiaty używane do terapii substytucyjnej, która to dowiodła swojej efektywności w redukowaniu ryzyka HIV i zwiększania stabilności uczestnictwa w terapi antryretrowirusowej (ARV). W swoim dorocznym raporcie za rok 2005 18 razy odwołuje się jednakże do roli używania narkotyków w przyśpieszaniu transmisji HIV w różnych krajach. Mimo to, raport ten, tak jak inne dokumenty INCB, nie wzywa do wdrażania przez kraje udowodnionych strategii redukowania transmisji HIV pomiędzy ludźmi używającymi narkotyków. Podczas gdy konwencje narkotykowe ONZ w jasny sposób dają mandat dla terapii użytkowników narkotyków, INCB milczy na temat wyczerpania się efektywnych programów uzależnień chemicznych, oraz nadużyć popełnianych w imieniu terapii narkotykowych i rehabilitacji. System Narodów Zjednoczonych jako całość jest zobowiązany do redukowania HIV pomiędzy ludźmi używającymi iniekcyjnie narkotyków, do ochrony praw człowieka ludzi używających narkotyków, a także do zwiększenia roli w oceni tych działań i zaangażowania w nie społeczeństwa obywatelskiego. W tym kontekście, INCB jest anomalią, zamkniętym ciałem, nie ocenianym przez nikogo, skupiającym się na kontroli narkotyków kosztem zdrowia publicznego, który wzywa rządy do tego samego. Członkowie INCB odrzucają oparte o dowody rekomendacje innych ciał ONZ i reprezentantów.

• Członkowie INCB wypowiadali się przeciwko programom wymiany igieł i strzykawek oraz substytucji opiatów, pomimo wniosków Połączonego Programu Narodów Zjednoczonych ds. HIV/AIDS (UNAIDS), Światowej Komisji Zdrowia (WHO), Biura Kontroli Narkotyków i Przestępczości (UNODC) i nawet samego INCB. Wnioski te stwierdziły, iż te działania redukcji szkód są efektywnym i ważnym komponentem prewencji HIV.
• W 2002 roku prezydent INCB twierdził, iż dystrybucja sterylnych igieł i strzykawek narusza konwencje narkotykowe ONZ. W 2005, memorandum podpisane przez rosyjskiego członka INCB zawierało wiele fałszywych stwierdzeń przeciwko używaniu metadonu jako terapii dla uzależnionych od opiatów.
• INCB ucisza reprezentantów ONZ, którzy wspierają większy zakres prewencji HIV. W 2006, dla przykładu, Steven Lewis, Wysłannik Sekretarza Generalnego ds. HIV/AIDS w Afryce, skomentował pozytywnie kanadyjskie dane pokazujące, iż pomieszczenie do bezpieczniejszego wstrzykiwania narkotyków w Vancouver redukuje ryzyko HIV. W następstwie tego, Organ napisał do Sekretarza Generalnego wzywając go do cenzurowania Lewisa i jego wsparcia dla ‘opiumowych jaskiń’. W liście tym prezydent INCB napisał, iż nie wierzy, że ‘jakikolwiek oficer w Narodach Zjednoczonych [sic] mógł wygłosić taką opinię’ i zażądał dymisji Lewisa

Raporty INCB chwalą naruszania przez rządy praw człowieka

• Delegacja Organu odwiedziła Tajlandie w 2004 roku, kilka miesięcy po tym jak siły policyjne rozpoczęły ‘wojnę z narkotykami’ podczas której eksperci praw człowieka odnotowali bezprawne egzekucje, aresztowania, stosowanie ‘czarnych list’ i zastraszanie tysięcy ludzi, włączając w to tych, którzy nie mieli żadnego związku z narkotykami. W swoim raporcie wydanym po tej wizycie, INCB wyraziło docenienie wysiłków rządu Tajlandii wyjaśnienia tych zabójstw, pomimo iż grupy obrony praw człowieka udowodniły, iż rząd nie zezwolił na żadne niezależne dochodzenie.
• W 2004, po tym jak Bułgaria chciała zezwolić na więzienie za posiadanie jakiekolwiek ilości jakiegokolwiek narkotyku, strach przed uwięzieniem spowodował wzrost przyjmowania narkotyków dożylnie i współdzielenia igieł i strzykawek przez uzależnionych. Reprezentanci INCB odwiedzili Bułgarię w 2005, lecz raport Organu nie wspomniał o nieludzkim prawie narkotykowym i jego wpływie, zamiast tego odnotował, iż legislacja kontroli narkotyków jest ‘dobrze zbudowana’.
• W Rosji, władze w 2005 roku zaczęły odwracać reformę, która spowodowała redukcje liczby uwięzionych za bardzo małe ilości narkotyków. Przedłużające się uwiezienia zostały rozpoznane jako ważny czynnik zwiększający przeludnienie penitencjarne, a także fakt, iż epidemia HIV w Rosji była najszybciej rosnąca na świecie. Reprezentanci INCB odwiedzili Rosję podczas tej debaty, lecz raport Organu nie wspomniał o jakiekolwiek dyskusji na temat implikacji dla praw człowieka, które mogły by zostać wprowadzone po odwróceniu tej reformy. Zamiast tego INCB wyraziło zaniepokojenie dużym nadużywaniem narkotyków w Rosji, wezwało do koordynacji kooperacji pomiędzy usługami HIV i terapią.
• Od 1990 Chiny uroczyście obchodzą Międzynarodowy Dzień ONZ Przeciwko Nadużywaniu Narkotyków i Handlu Narkotykami organizując pokazowe procesy w których dilerzy narkotyków są skazywani na śmierć. Czasem tłum skanduje ‘zabić, zabić’. Wielu zostało zabitych. Pomimo głoszonemu przez INCB wsparciu dla zrównoważonych polityk, Organ nigdy nie skrytykował tej praktyki lub działań policji wymierzonych w tych, którzy szukają dostępu do sterylnych igieł i strzykawek. Mimo, iż członkowie Organu odwiedzali Chiny i inne kraje w których sytuacja jest podobna.
• Organ wspiera kontrole narkotyków kosztem zdrowia publicznego, wyrażając przy tym zaniepokojenie różnorodnością działań, zamiast wspierać udowodnione naukowo praktyki redukcji HIV i nnych szkód.
• Mimo, iż w 2005 roku WHO dodało metadon i buprenorfine do swojej Modelowej Listy Podstawowych Leków, Organ nie podjoł żadnych wysiłków w promowaniu terapii substytucyjnej w krajach gdzie znaczna liczba osób zażywa narkotyki dożylnie. Nie podkreślono, iż terapia substytucyjna jest podstawowym narzędziem w terapii HIV. Jednakże Ukraina, Chiny, Malezja i Iran rozpoczęły w ostatnich latach rozbudowę programów substytucji opiatów i/lub programy wymiany igieł i strzykawek, raport INCB nie wyraził poparcia i satysfakcji z tych osiągnięć. Zamiast tego, Organ wyraził swoje zaniepokojenie dostępnościa metadonu i buprenorfiny i wezwał WHO do adwokacji ostrzejszej kontrolii tych medykamentów.

Organ interpretuje prawo i walczy z redukcją szkód, mimo iż nie ma doświadczenia w polityce międzynarodowej oraz HIV.

• Według opublikowanych biografii, żaden z 13 członków Organu nie ma formalnego treningu w prawie międzynarodowy, mimo to Organ interpretuje traktaty międzynarodowe.
• Pomimo ważności używania narkotyków w kontekście transmisji HIV, nikt z członków Organu nie publikował na ten temat w prasie naukowej, nieliczni mają jakiekolwiek doświadczenia na tym polu.
• Organ działa w sekrecie bez żadnych mechanizmów jego rozliczania.
• Spotkania INCB odbywają się za zamkniętymi drzwiami, nie ma dostępu do sprawozdań z nich.
• Członkowie INCB powołują się na Organ, gdy głoszą fałszywe oświadczania, lecz nie ma żadnego mechanizmu kontroli dla krajów członkowskich lub organizacji który mógłby powodować poprawki i wyjaśnienia ze strony INCB.
• Źródła w dokumentach INCB są wybierane selektywnie i niespójnie.
• INCB nie zapowiada wizyt w krajach z wyprzedzeniem, nie organizuje wysłuchań publicznych lub innych możliwości wyrażenia swoich poglądów przez społeczeństwo obywatelskie.
• Pomimo wezwania przez Sekretarza Generalnego ONZ do większej przezroczystości interakcji z społeczeństwem obywatelskim wewnątrz NZ, strona INCB nie podaje informacji nawet na temat zatrudnionych w nim lub budżetu Organu. Sekretariat INCB opłacany przez ONZ ignoruje wszelkie żądania podania tych informacji do wiadomości organizacji społeczeństw obywatelskiego.

Rekomendacje

• Aby zwiększyć nadzór, odnieść się do epidemii HIV oraz realizować swój mandat zapewniania zgodności międzynarodowych konwencji narkotykowych ONZ, INCB musi się zmienić.
• INCB musi regularnie odnosić się do dostępności i adekwatności terapii uzależnień chemicznych. Powinno dostarczać technicznej asysty, by pomóc krajom ocenić swoje potrzeby na terapię substytucji opiatów. Wspierać rządy, które obawiają się rozszerzenia skali tej terapii i zachęcać rządy, które dopiero muszą wprowadzić te ocalające życia formy terapii, do znalezienia efektywnych i bezpiecznych dróg do tego.
• INCB powinno cytować naukowe dowody na swoje obserwacje względem używania narkotyków i zdrowia oraz legalnych podstaw na swoje interpretacje prawa. Powinno dostarczać źródeł informacji w swoich dorocznych raportach, oraz możliwości dla członków ONZ i społeczeństwa obywatelskiego do wprowadzania korekt i dodatkowych informacji.
• INCB powinno dawać większą możliwość do wymiany z krajami członkowskimi ONZ, agencjami ONZ, grupami społeczeństwa obywatelskiego i ekspertami HIV/AIDS. Krajową misją INCB powinno być włączenie większych możliwości do angażowania tych grup.
• Światowa Organizacja Zdrowia, Ekonomiczna i Społeczna Rada ONZ (ECOSOC) oraz kraje członkowskie Narodów Zjednoczonych powinny zapewniać, iż członkowie INCB są osobami mającymi doświadczenie z HIV/AIDS i prawem międzynarodowym.
• INCB powinno artykułować, ECOSOC powinno oceniać, publiczne wytyczne odnoszące się do tego kiedy członkowie przemawiają w imieniu Organu i jak ich fałszywe interpretacje mogą być skorygowane.
• Sekretarz Generalny ONZ powinien przeprowadzić niezależną ewaluację INCB, włączając w to naukową ocenę oświadczeń Organu względem zdrowia, a także przeegzaminować członków Organu w szczególności w zakresie HIV, prawa międzynarodowego i praw człowieka.

Raport na temat INCB dostępny jest na stronie http://www.aidslaw. ca/drugpolicy lub http://www.soros.org/harm-reduction Zobacz także oświadczenie Stowarzyszenia KANABA na temat raportu INCB - Ostatni rok do zakończenia planu ONZ Kontakt Daniel Wolfe Deputy Director, IHRD Open Society Institute http://www.soros.org/harm-reduction 400 West 59th Street New York, NY 10019 (212) 548-0195 (917) 969-7139 (mobile) Artur Radosz Koordynator Stowarzyszenia KANABA Stowarzyszenie dla Racjonalnych i Efektywnych Polityk Narkotykowych Tel. +48 516 830 155 E-mail: artur.radosz@gmail.com http://www.drugpolicy.pl/
https://hyperreal.info/encod