Nie ma znaczenia czy jesteś przeciwko używaniu narkotyków ponieważ myślisz, że niszczy życia, jest moralnie złe lub nie chcesz, żeby jakiś narkoman znów włamał ci się do samochodu. [G2:450 class=left]
Bez względu na powody, współdzielimy interes w redukowaniu uzależnień narkotykowych i masywnych problemów przez nie powodowanych. Ten interes, nie ideologia czy pobożne życzenia, powinien być podstawą naszej polityki narkotykowej. Ale tak nie jest. Badanie opublikowane w tym tygodniu w Ocenie Polityki HIV/AIDS i Prawa jest najnowszym raportem na temat tego jak Kanada traci olbżymie ilości pieniędzy na przegraną politykę narkotykową. Badanie to, przyglądając się na wysiłki sekretariatu federalnej strategii narkotykowej, odkryło, iż pieniądze są źle wydawane – na środki, które próbowano i które ponoszą klęske od dekad. Badanie odkryło, iż 73 procent z $245 milionowego budżetu sekretariatu jest wydawane na organa ścigania – to jest około $180 milionów. Terapie, która jest tragicznie nisko dostępna w B.C, dostaje $35 milionów z tego programu. Redukcja szkód i prewencja dostają po 7 milionów $. Tak, badanie odnotowuje, najlepsze dowody sugerują, iż represej są nieefektywne w redukowaniu używania narkotyków, szkód, które one powodują czy nawet aktywności kryminalnych. Często, wysiłki te zwiększają szkody dla społeczności. Wysiłki atakowania dostaw narkotyków są kosztownymi porażkami, od czasów Prohibicji Alkoholwej po dzień dzisiejszy. Lecz ciąglę kładzie się nacisk – i dolary – na te powtarzane błędy przeszłości. Ignorujemy przy tym szansę na budowaniu w oparciu o udowodniony sukces w redukowaniu impaktu używania narkotyków poprzez terapię i środki redukcji szkód, takie jak na przykład pomieszczenia do konsumpcji narkotyków. Nie ma niczego magicznego w tych środkach. Ale redukują one szkody zadane przez uzależnienia i powoli redukują popyt na narkotyki. Prewencja jest nawet jeszcze bardziej niedoceniona, badanie pokazuje, iż na każdy $1 wydany na nią wydaje się 25$ na represje. A według raportu, większość pieniędzy jest wyrzucanych na programy, które dowiodły swojego braku efektywności. Nie ma nic zaskakującego w tym badaniu. W 2001 federalny audytor przygotował raport oferujący podobne ostrzeżenia przed złym kładzeniem nacisku na represje. Rząd Harpera przyżekł nową strategię narkotykową w ciągu następnych miesięcy. Mamy ndzieję, iż nie powtórzy on tych samych kosztownych błędów, które zadały tak wielkie szkody. Times Colonist (Victoria, Kanada)mój dom, godzina 11.45, próbuje po raz pierwszy, ogólna ekscytacja nowym dla mnie wynalazkiem
Kilka dni wcześniej myślałem już o spróbowaniu kodeiny. Tego dnia kończyłem zajęcia dużo szybciej niż zwykle i postanowiłem zaopatrzyć się w paczuszkę antidolu. Pani w aptece bardzo miła, wymownie uśmiechnęła się gdy poprosiłem o lek. Zapłaciłem, wyszedłem i udałem sie prosto do domu.
11.20
Historia mojego uzależnienia. S&S to życiowe wzloty i upadki...
W pogoni za fazą
Wydawca dziękuje Bebemu za inspirację i pomoc
Tytuł oryginału:
LSD - mein Sorgenkind.
Die Entdeckung einer "Wunderdroge"
Ogólnie dobre to znaczy nie miałem jakiś przykrych myśli, ze znajomymi i u kumpla w domu (nie byłem jeszcze z tym u psychologa/psychiatry ale ogólnie przez ostatni dość długi czas stany depresyjne), lekkie stres przed pierwszym wzięciem alpry, taka apatia ni źle ni dobrze.
To był mój pierwszy raz z benzo, wcześniej brałem sporo można powiedzieć jak na mój wiek, bo jak moi rówieśnicy dopiero zaczeli palać marihuane, ja już brałem dekstrometorfan. Nie byłem turbo ćpunem, byłem raczej niedzielno-wieczornym entuzjastoą brania okazjonalnie co 2-3 tygodnie jakieś mocniejszej używki(bez mefedronu, ani wciągania jakiś innych dziwnych białych proszków, to jest to dla mnie tylko subiektywna opinia nie lubie dzialania tych substancji, może się to zmienić zobaczymy).
Komentarze