Reklama Listy [u]zywki

Zygmunt B. byl - zarowno w opinii rodzicow, jak i znajomych z bloku - tzw. dobrym dzieckiem. Spokojny, grzeczny, ulozony, nie sprawial klopotow zarowno w domu, jak i w szkole. Poza wzrostem i zamilowaniem do jezyka starocerkiewnoslowianskiego nie wyroznail sie specjalnie z grona rowiesnikow.

Z czasem do jego pasji lingwistycznej dolaczyla sie komputerowa. Zygmunt zaczal od gier, tak jak wielu kolegow, ale w przeciwienstwie do nich nie zajmowal sie nimi zbyt dlugo. Rychlo zaczal odkrywac tajniki programowania i systemow operacyjnych, ktore wydaly mu sie znacznie ciekawsze od odstrzeliwania glowy kolejnemu kanciascie animowanemu potworowi. Gdy w nagrode za dobre oceny rodzice dokupili mu modem, Internet wciagnal go bez reszty i wkrotce Zygmunt odkryl swoje powolanie: tworzenie stron WWW. O ile do czasu zakupu modemu Zygmunt czesto siedzial przy komputerze, o tyle teraz wprost oden nie wstawal. Ojciec, uradowany informatyczna pasja potomka, ale i nieco zaniepokojony jej intensywnoscia, dal synowi rade 'moze poszukaj sobie jakiejs dziwczyny'. Zygmunt, jako mlodzieniec posluszny, sprobowal sie do niej zastosowac, piszac 'man dziewczyna', ale tym razem informacje podane w manualu byly dziwnie skape i niewiele mu powiedzialy, postanowil zatem odlozyc te kwestie na pozniej.

Pierwsze niepokojace objawy zauwazyla matka Zygmunta. Co prawda jej syn byl 'zrosniety z komputerem' niemal od zawsze, a jego zainteresowanie swiatem zewnetrznym nie nalezalo do przesadnych (jak notuja kroniki rodzinne, miedzy szesnastym a dwudziestym rokiem zycia odezwal sie niepytany zaledwie dwukrotnie), ale teraz miala coraz silniejsze wrazenie, iz jego izolacja znacznie sie poglebila. Nie chodzilo jej bynajmniej o fakt, ze od dawna mowil (takaze w rozmowach z rodzina) wylacznie HTML'u - do tego juz sie przyzwyczaila, a nawet sama opanowala Perl i Java-Script, czym zarazila nawet kilka swoich kolezanek. Nie, to bylo cos nowego, groznego... cos, czego nie umiala nazwac, ani okreslic, ale czula intuicyjnie.

Jej obawy wkrotce zaczely sie potwierdzac. Pierwszym namacalnym symptomem bylo spalenie czajnika. Tlumaczenia syna, ze po prostu o nim zapomnial, nie brzmialy prawdopodobnie - dotad, niezaleznie od obciazenia nauka i praca (zaczal bowiem tworzyc komersyjne serwisy sieciowe) nigdy mu sie to nie zdarzalo, pomimo swej komputeromanii byl obowiazkowy i punktualny. Dodatkowo zaniepokoilo ja to, ze mowiac to wygladal na zmieszanego i uzywal DHTML, czego dotad nie robil.

Matka postanowila przyjac na razie jego wyjasnienia i potraktowac spalenie czajnika jako zwykla pomylke, ale jej niepokoj narastal. Nie czekala zbyt dlugo: nie minely nawet trzy tygodnie, gdy jej syn spalil kompletnie kolejny czajnik. Tym razem nie probowal nawet niczego wyjasniac, lecz zaszyl sie w swoim pokoju i przestal odpowiadac na wysylane przez nia cookies. Nad domem panstwa B. zalegla duszna atmosfera podejrzen.

Traf chcial, ze kilka dni pozniej, jadac do pracy, pani B. zauwazyla bilbord, przedstawiajacy widziany z gory spalony czajnik, przekreslony bialym napisem: 'tak dziala lista [uzywki] - spojrz dziecku w kuchnie'. Nagle wszytko stalo sie jasne: jej nieszczesna pociecha wpadla w sidla sieciowych narkomanow i najprawdopodobniej zdazyla sie juz uzaleznic. Jeszcze tego wieczora pani B. odbyla z synem tzw. zasadnicza rozmowe, zakonczona niestaty kompletnym niepowodzeniem. Zygmunt, acz z pewnymi oporami, wyznal, ze istotnie od pewnego czasu czyta owa liste, a nawet na nia pisze i - jak oswiadczyl - bardzo mu sie to podoba i wcale nie zamierza przestawac. Nie pomogly lzy pani B. ani podsuwany winowajcy pod oczy czarny od sadzy czajnik - Zygmunt zaparl sie w swoim narkomanskim uporze, oswiadczajac, ze 'kontakt z ludzmi jest wazniejszy od paru glupich czajnikow'. Slyszac z ust syna takie slowa, pani B. zemdlala.

Gdy Zygmunt ocucil ja za pomoca pianki Amberclan do czyszczenia komputerowych obudow, oswiadczyla stanowczo: 'synu, kocham cie, ale nadszedl czas bys wybral: rodzina czy narkotyki'. Zygmunt, ktory podczas omdlenia matki zdarzyl policzyc kilka dat na kieszonkowym kalkulatorku, oswiadczyl zimno, ze jak wynika z jego przyblizonych obliczen, jest pelnoletni, i to juz od dluzszego czasu, przeciw rodzinie nic nie ma, ale nie zyczy sobie dalszych tego rodzaju ingerencji w swoje zycie. I gdy matka ze lzam w oczach wyszeptala: 'Zygmus... musisz to odstawic' odstawil... ja na kredens, a potem na pawlacz (z ktorego zlazla z niejakim trudem), a nastepnie calkowicie, wyprowadzajac sie z mieszkania panstwa B. wraz z komputerem. Zarobione dotychczas na webmasterstwie pieniadze starczyly mu na wynajecie mieszkania ze stalym laczem.

Gdy juz sie urzadzil, przypomnialy mu sie slowa ojca, wypowiedziane na pozegnanie: 'pamietaj, Zygmus'. Polecenie 'man dziewczyna' ponownie nie dalo rezultatu, ale wkrotce na liscie znalazl rozwiazanie w postaci inteligentnej, milej i dobrze znajacej CGI korespondentki, ktora wkrotce wprowadzila sie do jego mieszkanka.

Od wydarzen opisanych powyzej minelo piec lat. Zygmunt i Klara, bo tak nazywa sie jego dziewczyna, zdazyli sie pobrac i maja nawed dwojke dzieci: blizniaczki Marie i Joanne. Do gotowania wody uzywaja samowylaczajacego sie czajnika elektrycznego, ale do rodzinnego rytualu weszlo, ze pan Zygmunt raz w miesiacu z premedytacja spala zwykly, blaszany czajnik. Gdy wietrzy potem kuchnie, w jego oczach lsni satysfakcja., tak jakby patrzac na spalony czajnik przezywal ponownie swe wyzwolenie i po raz kolejny gratulowal sobie udanego wyboru.

Gdy wraca do pokoju, wylacza na reszte wieczoru komputer i patrzac na bawiace sie na dywanie dzieci, przytula mocno usmiechnieta zone i jest szczesliwy jak nigdy przedtem.