@Juliuszo
nie chce nic krakać ale ja sie dorobilem zespolu pozapiramidowego przez polaczenie kwetiapiny i metylofenidatu

@przodownik czy dobrze zrozumiałem, że łączysz MPH z deksamfetaminą? Jakie dawki jednego i drugiego? Normalnie ten sam lekarz Ci to przepisuje, czy na lewo u kilku? Nie obraź się, ale zapytam z ciekawości: masz/miałeś epizody psychotyczne lub manii/CHAD? Pytam, bo budujesz wypowiedzi w specyficzny sposób :)

@epiphone dobrze zrozumiałaś - łączę ze sobą stymulanty w różnych konfiguracjach i dawkach, ale nigdy w sposób nieprzemyślany bądź ryzykowny i do tej pory przynosi to same korzyści. piszą mi to różni lekarze, prywatni i z publicznej służby zdrowia (diagnoza F90). specyficzny styl wypowiedzi może wynikać z Zespołu Aspergera, który zawsze przeszkadzał mi w kontaktach interpersonalnych, ale, co zabawne, na to, poza poprawą kognicji i redukcją obj. zw. z ADHD, metylofenidat pomaga mi także na to, co wielokrotnie tu zaznaczałem - lek ten jest dla mnie ratunkiem (obecnie po części przyczyną pewnych kłopotów), ale nie miałem nigdy epizodu psychotycznego spowodowanego przyjmowaniem w/w stymulantu lub deksamfetaminy.

odnosząc się do powyższej dyskusji, przy okazji, chciałbym wspomnieć, że tak jak tutaj wspomniano - duże dawki metylofenidatu i leków neuroleptycznych lub takich jak trazodon, to nic dobrego i nie tędy droga. może po prostu głowa potrzebuje weekendu, czy tygodnia przerwy, aby odpocząć i zredukować tolerancję + podregulować receptory pod powrót do zażywania, jeśli takie jest planowane.

@Merx tylko ja biorę atenze najczęściej koło 11/12 a kwetiapine tak 12/01 w nocy i to niska dawkę. Jakie objawy miałeś ?

To, że bierzesz je w takim odstępie czasowym, minimalizuje ryzyko, ale wcale nie wyklucza interakcji. Wszystko sprowadza się do mechaniki układu nagrody i motoryki w mózgu.

Dlaczego ten miks to proszenie się o kłopoty (nawet z opóźnieniem)?
Mamy tu do czynienia z potężnym konfliktem interesów w obrębie układu dopaminergicznego, a dokładnie w szlaku nigrostriatalnym, który jest głównym "sterownikiem" naszej motoryki.

• metylofenidat (Atenza): Działa jako NDRI. Hamuje wychwyt zwrotny, pompując dopaminę w szczelinach synaptycznych do nienaturalnie wysokich poziomów.
• Kwetiapina: To neuroleptyk atypowy. Owszem, w niskich dawkach działa głównie usypiająco (blokada receptorów histaminowych H1), ale nadal jest antagonistą receptorów dopaminowych D2.

Nawet jeśli bierzesz kwetiapinę w nocy, trafiasz w najgorszy możliwy moment okienka farmakokinetycznego: dopamina po MPH zalicza drastyczny spadek (tzw. zjazd/comedown). Twój mózg już jest zdezorientowany deficytem dopaminy, a ty dorzucasz mu lek, który dodatkowo blokuje resztki dostępnych receptorów D2. Ten gwałtowny rollercoaster i deficyt transmisji dopaminergicznej w prążkowiu to bezpośredni zapalnik dla zespołu pozapiramidowego (EPS).

Jakie są objawy zespołu pozapiramidowego (EPS)?
Jeśli to złapiesz, na pewno tego nie zignorujesz. Spektrum objawów dzieli się na kilka kategorii:

• Akatyzja: Zdecydowanie najczęstsza i najbardziej uciążliwa przy tym miksie. Koszmarny, wewnętrzny niepokój. Uczucie, że rozsadza cię od środka, przymus ciągłego poruszania nogami, wiercenia się, absolutny brak możliwości usiedzenia lub leżenia w bezruchu.
• Dystonie: Bolesne, mimowolne skurcze mięśni. Najczęściej wykręca szyję (kręcz karku), powoduje nienaturalny ścisk szczęki (trismus) albo wygina palce/nadgarstki.
• Parkinsonizm polekowy: Zjawisko przypominające chorobę Parkinsona – sztywność mięśniowa (czujesz się jak z drewna), spowolnienie ruchowe (bradykinezja) i charakterystyczne drżenie spoczynkowe, np. rąk.
• Dyskinezy: Zwykle przy dłuższym stosowaniu, ale to mimowolne i nieskoordynowane ruchy, np. wyginanie tułowia, mlaskanie, dziwne ruchy językiem, których nie jesteś w stanie świadomie powstrzymać.

Organizm każdego reaguje inaczej, ale manipulowanie dopaminą w dwie skrajne strony (najpierw mocny wyrzut, potem sztuczna blokada na zjeździe) zawsze obciąża szlaki motoryczne. Obserwuj organizm – jeśli po wrzuceniu kwetiapiny w nocy zaczyna cię "nosić" zamiast usypiać, to właśnie układ pozapiramidowy bije na alarm.

Po MPH obniża się amplituda akomodacji. Czyli mówiąc prostszym językiem - masz za słabe okulary, ale po MPH Twoje oczy bardziej się w nich męczą.
Jestem optometrystą i doradzam Ci zmianę okularów na mocniejsze. Powinno załatwić sprawę.

jak bardzo podnosi wam tętno metylofenidat (zarówno ir jak i cr)? u mnie to jakieś ~10/15bpm więcej. niestety w moim przypadku tyle wystarczy żeby moje tętno w spoczynku sięgało 95-105bpm, przez co pewnie muszę zaprzestać leczenia jakimikolwiek stymulantami (przy elvanse jest to samo). niektórym z tego co wiem przepisują beta-blokery w takiej sytuacji, ale dla mnie to już zbytnie "kombinowanie".

@undefined

• Problem bazowy, nie lek:
  Tętno spoczynkowe 80-90 bpm bez leków jest za wysokie. Przyczyną jest słaba kondycja, niedobory lub brak badań, a nie sam metylofenidat.
• Standard fizjologiczny:
  Wzrost tętna o 10-15 bpm po stymulantach to normalny i przewidywalny efekt medyczny.
• Błędna stygmatyzacja leczenia:
  Łączenie stymulantów z beta-blokerami to standardowy protokół medyczny, a nie "kombinowanie".
• Brak cierpliwości:
  Organizm potrzebuje 2-4 tygodni na adaptację. Nagłe odstawienie leku uniemożliwia ten proces.

Gratuluje, prawie skutecznie pytaniem próbujesz sabotować leczenie ADHD przez brak wiedzy medycznej i irracjonalny lęk przed politerapią. XD

tak, doskonale wiem, że moje tętno już bazowo jest niezdrowe — nigdzie nie wspominam, jakoby ten problem wywoływał metylofenidat. chodzi mi wyłącznie o to, że przez to znacznie go pogarsza — bo o ile 80-90bpm jeszcze mieści się w normie (choć ledwo, bo górna granica z tego co mi wiadomo to 100, już nie patrząc jakoś dokładniej na normy względem wieku), to ponad 100bpm już nawet czysto "formalnie" jest problemem. dlatego piszę że muszę, przynajmniej na razie, zaprzestać leczenia stymulantami. wiem także jakie skutki mają stymulanty, nie dziwi mnie fakt wzrostu tętna. po drugie moje leczenie trwa już nieprzerwanie od roku, więc nie ma mowy o żadnym "okresie adaptacyjnym". moje pytanie wynika z czystej ciekawości jak to jest u innych i jak to się rozkłada, wiem, że na tętno wpływa bardzo wiele czynników i nie szukam żadnego "uniwersalnego" czy "jedynego prawidłowego" odnośnika. przedstawienie po krótce mojej sytuacji było jedynie luźnym nakreśleniem powodu mojego pytania. a co do stygmatyzacji — no cóż bywa. wolę zwyczajnie tego nie brać.

@undefined

Skoro tak stawiasz sprawę, to podsumujmy fakty, bo sam pięknie wystawiasz się na strzał:

1. Mityczna "norma" do 100 bpm:

To, że widełki w laboratorium kończą się na 100, nie oznacza, że tętno 90-100 w spoczynku jest dla Ciebie "okej". Jeśli siedzisz bez ruchu i serce wali Ci jak po sprincie, to Twój układ krążenia jest w tragicznym stanie. To nie jest "górna granica normy", to jest granica tachykardii i wołanie organizmu o wizytę u kardiologa albo chociaż rower stacjonarny.

2. Samoozaoranie rocznym stażem:

Dzięki za doprecyzowanie – to zmienia postać rzeczy na gorszą. Skoro jesteś na lekach od roku, to adaptacja dawno minęła. To oznacza, że przez pełne 12 miesięcy świadomie żyjesz z pulsem ocierającym się o 100+ i przez ten czas nie wdrożyłeś żadnych działań korygujących. Zero poprawy kondycji, zero badań, zero sensownych konsultacji. To nie jest "doświadczenie", to roczne zaniedbanie własnego zdrowia.

3. "Wolę zwyczajnie tego nie brać":

Czyli wolisz zrezygnować z leczenia neurologicznego (ADHD) i pogorszyć jakość swojego życia, bo masz irracjonalny lęk przed standardowym, bezpiecznym lekiem kardiologicznym? Wybierasz nieleczone zaburzenie zamiast sprawdzonego protokołu medycznego, bo tak Ci podpowiada "intuicja".

Nie szukasz odpowiedzi z ciekawości, tylko szukasz poklasku dla swojej fobii przed lekami. Z medycznego i logicznego punktu widzenia to, co robisz, to czysty sabotaż. Powodzenia w dalszym "niebraniu".