Krystaliczny Proszek z Syropu Na Kaszel

W magazynie Journal of Emergency Medicine ukazał się ostatnio artykuł
opowiadający historię pewnego dwudziestoletniego chłopca z miasta Portland
w stanie
Oregon, który przeprowadził ekstrakcję aktywnego składnika (dextrometorphan,
znany w naszym serwisie jako DXM) z nieokreślonej ilości syropu
na kaszel i przyjął otrzymany krystaliczny proszek by odlecieć.
Dzięki wysiłkom lekarzy medycyny, którzy go odratowali udało mu się
jednak uniknąć rejestracji w księdze Nagród Darwina. Raporty na
temat tego typu przypadków pisane przez doktorów są często bardziej
podniecające niż nowy odcinek Oddziału Zamkniętego czy innej opery mydlanej
osadzonej w środowisku profesjonalnego personelu medycznego.

Zawierają one zwykle wiele zabawnych informacji - w tym przypadku
jako dodatek dla czytelników autorzy załączyli dwa przepisy
uzyskania DXM, które nieomal przyczyniło się do śmierci ich
pacjenta. Przepisy te pochodzą z niesławnej strony Vaults of
Erowid. Strona ta stanowi sprzeżenie do czasami szczegółowej
encyklopedii niebezpiecznych niekiedy przepisów sporządzania
leków psychoaktywnych przy użyciu improwizowanych metod,
które zmusiły by MacGyvera do ogłoszenia strajku głodowego. Kiedy
Chemik pożąda ekstrakcji substancji z skomplikowanej
mikstury, częstokroć używa on rozpuszczalników o
piekielnej czystości oraz przyrządu zwanego chromatografem
gazowym. Osoby pragnące założyć laboratorium, które
będzie zajmować się produkcją najwyższej jakości
metaamfetaminy nieczęsto "pożyczają" je z uniwersyteckich
pracowni. W razie braku dostępu do tego rodzaju zasobu
sprzętu, chemicy-amatorzy muszą zadowolić się chemikaliami
zakupionymi w sklepie spożywczym, zgromadzonymi w
domowej kuchni. W połączeniu z brakiami wiedzy naukowej
daje to efekt jakiego można się spodziewać - potworne w
swej
nieczystości dragi, którym nijak dostąpić jakości
godnej spożycia przez istoty ludzkie.

Przepis zastosowany przez pechowego chłopaka poleca ekstrakcję
z syropu na kaszel przy pomocy amoniaku, następnie użycie
płynu do zapalniczek (szczegóły na stronach Erowid.org).
Kiedy prowadzę ćwiczenia z Chemii Organicznej studenci będący
pod moją opieką (ci bystrzejsi) często mają problemy z
pozbyciem się resztek rozpuszczalników, których używamy.
Proszę wziąść pod uwagę, że mają oni do dyspozycji
odpowiednie oprzyżądowanie i pomoc instruktora. Wyobraźmy sobie
ile wspomnianego płynu do zapalniczek pozostało w wynikowym
koktailu, który ten obiecujący młody człowiek przygotował
do własnego użytku. W tym wypadku jednak głownym powodem hospitalizacji
było przedawkowanie aktywnego składnika. Jak można
przeczytać w komentarzu autora raportu wiele, ale nie
wszystkie z objawów zawierają się w obrazie klinicznym
przedawkowania dekstrometorfanu.

Zarówno raport jak najnowsze wiadomości z tej
domeny twierdzą, że nadużycie dekstrometorfanu
wykazuje tendencję wzrostową. Będąc jedynie
zwykłym konsumentem produktów syntez organicznych,
zaliczam się do zbioru osób, które odrazą napawa
każdy przypadek zanieczyszczenia żywności czymkolwiek
co jest nawet w najmniejszym stopniu tokstyczne.
Przechodzą mnie dreszcze na myśl, że spożycie
substancji, przygotowanych przy pomocy amoniaku
i zanieczyszczonych płynem do zapalniczek i
kto wie czym jeszcze stało się popularnym
sposobem zabicia czasu.

Autor: Aaron Rowe, tłumoczenie: Miranda McKennitt.